De mannetjes en het paradijs.

De taxi brousse (eigenlijk een camion brousse; een vrachtwagen) naar Ifaty, belandt op een bepaald punt namelijk altijd in het zand. Dat is niet zo heel vreemd,  want het zand is daar wel heel erg mul en de vrachwagens zijn wel heel erg zwaar beladen. Niet alleen met passagiers, maar vooral heeeeeeeeeeel erg veel goederen. Maar wat doe je in zo'n geval; de passagiers stappen uit. Alle lokale mensen gaan direct plassen naast de vrachtwagen, al dan niet achter een bosje. Ik als vazaha vind dat natuurlijk niet nodig, ik kijk vooral naar uit welke vrachtwagen ik kom en ga geduldig staan kijken hoe de mannetjes er voor gaan zorgen dat de vrachtwagen weer los komt zodat we verder kunnen. Er worden wat platen onder geschoven, er wordt wat gegraven, maar er worden vooral veel aanwijzingen gegeven. De mannetjes zijn namelijk erg goed in aanwijzingen geven.
Het duurt een uurtje, maar dan is de vrachtwagen los en kunnen we weer verder naar Ifaty.

Dit was niet de eerste ervaring met mannetjes. Mannetjes vind je namelijk op ieder taxi brousse station. Daar proberen ze van alles te regelen voor iedereen die in of uit een taxi brousse wil stappen. Daar verdienen ze namelijk hun geld mee. Je wordt er alleen wel moe van als je door 8 van die mannetjes tegelijk wordt bestormd en ze allemaal tegelijk wat voor je willen gaan regelen, maar jij wilt het eigenlijk zelf regelen.
Niet te moeilijk over doen, altijd zicht houden op je tas (die nemen ze graag mee, want dan volg je ze tenminste) en vriendelijk blijven glimlachen. Dan valt het allemaal best mee.

Maar ik was dus in het paradijs beland; Ifaty. Geweldig mooi. Ik kwam aan bij het hotel en daar heb je dan zo'n mooi doorkijkje door het restaurant richting de palmbomen, de blauwe zee en het witte zand. En toen ze ook nog eens een hele toffe bungalow voor me hadden (eentje waarbij de deurpost niet 10 cm lager was dan mijn lengte) was ik helemaal blij! Ik heb dan ook helemaal niets gedaan in Ifaty. Ik zou gaan snorkelen, maar de man van het snorkelen was de avond ervoor nogal doorgezakt en onvindbaar, dus hij was kwijt. Dan maar met een paar belgen een beetje rondhangen en in de middag met een van de belgen mee naar een dorpje om foto's te maken. Op www.dieveeschamf.com kun je wat voorbeelden vinden van foto's van afrikaanse dorpjes. Ik ga ze dit weekend op groot formaat (7 meter breed is me verteld) bekijken in Antananarivo, maar het is wel heel leuk om te zien hoe zo'n foto tot stand komt. En je komt nog eens ergens waar je anders niet zou komen.

Maar daar ging het niet over. Het ging over het paradijs dat Ifaty heet. Ifaty is mooi en geweldig, zolang je je ogen maar sluit voor alle (kinder)prostitutie die je daar tegen komt.
Op dat geweldige strand lopen bergen kinderen rond die druk bezig zijn met kettingen te verkopen. En massages te geven. En ze willen ook wel meer naar je bungalow voor die massage. En dan willen ze ook wel meer doen. Nu zijn natuurlijk niet alleen kinderen (gelukkig niet), maar het is wel heel schrijnend om het van zo dicht mee te maken. En ik word toch een beetje triest van zo'n mooi meisje dat dat een beetje ongelukkig zit te zijn met zo'n westerse toerist in de hoop dat hij goed betaald die nacht.
De keerzijde van het paradijs dus. Overigens is dit niet typisch Malagasy ofzo, je komt het in heel veel landen tegen, denk maar aan Thailand, de Filipijnen en Cambodja. Alleen zijn dat meestal de oorden die ik vermijd, maar nu dus even niet.

Morgen weer richting het noorden!