La Ciudad Perdida. Ook bekend als de verdwenen stad. Het ding ligt ergens in de jungle aan de Caraibische kust van Colombia en is volgens de geruchten de activiteit die je moet doen in Colombia. Dus daar ging ik dan. Vol goede moed. En wat was het verdomd zwaar.
Ik durf ondertussen wel te stellen dat ik redelijk wat hikes heb gelopen in de afgelopen jaren, maar zo zwaar als deze had ik ze nog niet meegemaakt. Zo was de temperatuur betrekkelijk moordend met een graadje of 30 en een enorm hoge luchtvochtigheid. We hadden dagelijks een paar flinke regenbuien. En als ik zeg flinke regenbuien, dan bedoel ik ook echt flinke regenbuien.
We zijn een keertje of 10 de rivier overgestoken. De ene keer was het enkeldiep, de andere keer stond je tot aan je heupen in het water. En als ik zeg rivier, dan bedoel ik geen rustig kabbelend beetje, maar eentje met een enorm sterke stroming. Zo eentje die je bijna wegsleurt als je even niet oplet.
Het "pad" was bijzonder slecht. En dan bedoel ik ook echt slecht. Als het een "normaal" pad was, dan was het modderig. En ook echt modderig. Categorie "kijk uit dat je niet op je plaat gaat"-modderig. Een pad met heel veel gaten en heel veel erosie. En behoorlijk heuvelachtig. En nu ben ik al geen goede klimmer, maar omhoog lopen op een bijzonder glad en modderig pad bij een graad of 30 en een bizarre luchtvochtigheid, maakt het nou niet echt eenvoudiger.
En dan heb ik het nog niet over de smalle rotspaadjes, zo vlak langs de rivier die nogal tricky waren.
De 1200 treden naar de Ciudad Perdida laat ik gemakshalve ook even buiten beschouwing.
Maar als je dan op de 4e dag aankomt bij La Ciudad Perdida. En je bent daar alleen met je eigen groepje van 9 mensen. Dan word je heel erg blij. Zo ontzettend mooi. Zo ontzettend bijzonder. Zo geweldig, Zo ontzettend blij dat je er bent. Zo ontzettend de de moeite waard.
Ondanks de muggenbeten. Het bizarre zweten. De enorm zware en moeilijke route. Het continu nat zijn, of het nu van de rivier, het zweten of de regen is.
Ondertussen is mijn kleding weer enigszins schoon, hoop ik dat mijn muggenbulten snel gaan wegtrekken en laat ik de jungle even voor wat hij is. Nu weer onderweg naar wonderschone steden en dorpjes, om daar rond te hangen op pleintjes, sapjes te drinken en het leven aan me voorbij te zien trekken.
Het is een mooi land!
Ik durf ondertussen wel te stellen dat ik redelijk wat hikes heb gelopen in de afgelopen jaren, maar zo zwaar als deze had ik ze nog niet meegemaakt. Zo was de temperatuur betrekkelijk moordend met een graadje of 30 en een enorm hoge luchtvochtigheid. We hadden dagelijks een paar flinke regenbuien. En als ik zeg flinke regenbuien, dan bedoel ik ook echt flinke regenbuien.
We zijn een keertje of 10 de rivier overgestoken. De ene keer was het enkeldiep, de andere keer stond je tot aan je heupen in het water. En als ik zeg rivier, dan bedoel ik geen rustig kabbelend beetje, maar eentje met een enorm sterke stroming. Zo eentje die je bijna wegsleurt als je even niet oplet.
Het "pad" was bijzonder slecht. En dan bedoel ik ook echt slecht. Als het een "normaal" pad was, dan was het modderig. En ook echt modderig. Categorie "kijk uit dat je niet op je plaat gaat"-modderig. Een pad met heel veel gaten en heel veel erosie. En behoorlijk heuvelachtig. En nu ben ik al geen goede klimmer, maar omhoog lopen op een bijzonder glad en modderig pad bij een graad of 30 en een bizarre luchtvochtigheid, maakt het nou niet echt eenvoudiger.
En dan heb ik het nog niet over de smalle rotspaadjes, zo vlak langs de rivier die nogal tricky waren.
De 1200 treden naar de Ciudad Perdida laat ik gemakshalve ook even buiten beschouwing.
Maar als je dan op de 4e dag aankomt bij La Ciudad Perdida. En je bent daar alleen met je eigen groepje van 9 mensen. Dan word je heel erg blij. Zo ontzettend mooi. Zo ontzettend bijzonder. Zo geweldig, Zo ontzettend blij dat je er bent. Zo ontzettend de de moeite waard.
Ondanks de muggenbeten. Het bizarre zweten. De enorm zware en moeilijke route. Het continu nat zijn, of het nu van de rivier, het zweten of de regen is.
Ondertussen is mijn kleding weer enigszins schoon, hoop ik dat mijn muggenbulten snel gaan wegtrekken en laat ik de jungle even voor wat hij is. Nu weer onderweg naar wonderschone steden en dorpjes, om daar rond te hangen op pleintjes, sapjes te drinken en het leven aan me voorbij te zien trekken.
Het is een mooi land!
