Aan de wandel naar de verdwenen stad

La Ciudad Perdida. Ook bekend als de verdwenen stad. Het ding ligt ergens in de jungle aan de Caraibische kust van Colombia en is volgens de geruchten de activiteit die je moet doen in Colombia. Dus daar ging ik dan. Vol goede moed. En wat was het verdomd zwaar.

Ik durf ondertussen wel te stellen dat ik redelijk wat hikes heb gelopen in de afgelopen jaren, maar zo zwaar als deze had ik ze nog niet meegemaakt. Zo was de temperatuur betrekkelijk moordend met een graadje of 30 en een enorm hoge luchtvochtigheid. We hadden dagelijks een paar flinke regenbuien. En als ik zeg flinke regenbuien, dan bedoel ik ook echt flinke regenbuien.

We zijn een keertje of 10 de rivier overgestoken. De ene keer was het enkeldiep, de andere keer stond je tot aan je heupen in het water. En als ik zeg rivier, dan bedoel ik geen rustig kabbelend beetje, maar eentje met een enorm sterke stroming. Zo eentje die je bijna wegsleurt als je even niet oplet.

Het "pad" was bijzonder slecht. En dan bedoel ik ook echt slecht. Als het een "normaal" pad was, dan was het modderig. En ook echt modderig. Categorie "kijk uit dat je niet op je plaat gaat"-modderig. Een pad met heel veel gaten en heel veel erosie. En behoorlijk heuvelachtig. En nu ben ik al geen goede klimmer, maar omhoog lopen op een bijzonder glad en modderig pad bij een graad of 30 en een bizarre luchtvochtigheid, maakt het nou niet echt eenvoudiger.
En dan heb ik het nog niet over de smalle rotspaadjes, zo vlak langs de rivier die nogal tricky waren.
De 1200 treden naar de Ciudad Perdida laat ik gemakshalve ook even buiten beschouwing.

Maar als je dan op de 4e dag aankomt bij La Ciudad Perdida. En je bent daar alleen met je eigen groepje van 9 mensen. Dan word je heel erg blij. Zo ontzettend mooi. Zo ontzettend bijzonder. Zo geweldig, Zo ontzettend blij dat je er bent. Zo ontzettend de de moeite waard.
Ondanks de muggenbeten. Het bizarre zweten. De enorm zware en moeilijke route. Het continu nat zijn, of het nu van de rivier, het zweten of de regen is.

Ondertussen is mijn kleding weer enigszins schoon, hoop ik dat mijn muggenbulten snel gaan wegtrekken en laat ik de jungle even voor wat hij is. Nu weer onderweg naar wonderschone steden en dorpjes, om daar rond te hangen op pleintjes, sapjes te drinken en het leven aan me voorbij te zien trekken.

Het is een mooi land!

Een weekje in de Midwest

Een weekje met een auto rondrijden in de Midwest, betekent een weekje op plekken komen waar de meeste (Europese) toeristen niet terecht komen. Geweldige leuke musea, wonderlijke gesprekken en bijzondere overnachtingsplaatsen waren het gevolg.

Geweldig leuke musea heb ik bezocht. Het Abraham Lincoln Museum in Sprinfield IL, was zo'n pareltje. Lincoln heeft tot aan zijn presidentschap jarenlang in Springfield gewerkt als advocaat en dat zullen we weten ook. Het Lincoln Museum is eigenlijk het een soort van Lincoln Disneyland met allerlei nagebouwde scenes uit zijn leven, levensgrote poppen en je kunt zelfs op de foto met een levengrote Lincoln poppen familie! En dan krijg je ook nog eens twee 3D films voor je kiezen met de nodige special effects, en dan zul je begrijpen dat ik een geweldige ochtend hebt gehad in dit museum.

Het tweede hoogtepunt van Springfield was niet zijn oude straatje, maar de ontmoeting met de man van de glas in lood fabriek in de kerk waar het oude kerkbankje stond van Abe. De glas in lood meneer lon namelijk ontzettend leuk vertellen over de ramen, hoe ze gemaakt werden en dat et vaak een grapje in het raam verwerkt was. Iets met een golfkarretje enzo. Dergelijke ontmoetingen zijn al een reden op zich om te gaan reizen.

Vanuit Sprinfield ben ik verder naar het westen gereden om uit te komen bij de Mississippi om de Great River Road te kunnen volgen. Na een overnachting in het alles behalve bruisende stadje Quincy (wel een goedkope kapper daar gevonden overigens!), vertrok ik weer verder richting het noorden om in een dorpje bij de tourist information annex politiebureau uit te komen en daar wat informatie op te vragen over wat er te zien was. Nadat de dame van het bureau me had gewezen op de garage sale die aan de gang was deze dag, kreeg ik te horen dat Nauvoo bijzonder en leuk was.

Dus ik op naar het openluchtmuseum in Nauvoo, IL. Een van de eerste grote settlements voor de Mormonen en die hebben er nu een openluchtmuseum van gemaakt. Er zijn nog een aantal huizen volledig intact en daar krijg je dan rondleidingen door de zusters en broeders van de kerk. Bijzonder aan de mormonen is dat er heel veel als missionaris de wereld in gaan en zo kwam ik ook een ouder echtpaar tegen waarvan hij ooit in NL was geweest als missionaris. Alsof wij Nederlanders dringend hervormd moeten worden ofzo. Iets zegt me dat ze niet zo heel veel zieltjes hebben geworven hier.
Maar het was wel tof om in een oud huisje binnen te kijken. En in de drukkerij te zien hoe ze de kranten maakten. En de steenhouwerij te bekijken. Het was een vermakelijk, doch bijzonder warme, ochtend. :)

Al verder rijdend langs de Mississippi, kwam ik per ongeluk uit in Iowa, ik nam een verkeerde afslag en ging de brug over en toen was ik ineens in een andere staat. Niet dat je er veel van merkt overigens. :) De Great River Road is wel een ontzettend mooie route om te rijden. Veel bossen en vaak rijd je echt letterlijk langs de rivier. En dan zo af en toe een typisch Amerikaans dorpje doorkruisen en je weet al dat ik het naar mijn zin heb. :)

Galena is een ontzettend leuk, toeristisch en scenic stadje. Galena was o.a. de woonplaats van Ulysses S. Grant, een van de generalen van de burgeroorlog, en daar is natuurlijk een museum aan gewijd. Wederom met een 3D film, deze keer een sigaarstomp van de man, een hoop informatie over de geschiedenis van Galena, vitrines met briefjes erop waarop staat "Ulysses S. Grant says: Don't lean". Ik vond het geweldig. Hoogtepunt van het museum was het origineel van het schilderij wat in ieder geschiedenisboek in de VS staat: de ondertekening van het vredesakkoord na de burgeroorlog. Geweldig tof om te zien. Sowieso vond ik het een bijzonder leuk museum en ik ben blij dat ik het heb gezien. :)

Na Galena ben ik doorgereden richting Wisconsin, daar zou ik gaan logeren op een farm ergens in de middle of nowhere (Gays Mills, WI is de middle of nowhere) bij een tante van Lizz. En het was geweldig! Cindy was ontzettend leuk en haar man was ook onwijs aardig. Ik heb me er heerlijk geinstalleerd met een boek, been omhoog (jaja, die enkel van mij kan soms ook wat rust gebruiken!) en een beetje om je heen kijken terwijl je de geluiden van de natuur hoort. Een watertje wat kabbelt, een paar muggen die je proberen aan te vallen, vogeltjes en af en toe een motor, want ook deze farm in de middle of nowhere ligt natuurlijk aan een doorgaande weg. :) Een bijzonder aangenaam en gezellig verblijf was het gevolg.

Na een heerlijke nachtrust en een ontspannen ontbijt, ben ik richting Madison gereden. Natuurlijk niet zonder het mosterdmuseum aan te doen. Want dat was toch een van de geplande hoogtepunten van de reis.
Nu zat het mosterdmuseum volgens mijn informatie in Mount Horeb. Dus ik naar Mount Horeb toe, maar daar was alles afgesloten vanwege een parade. Maar geen probleem voor mij natuurlijk, ik rij er wel omheen/doorheen en kon zo mooi naar de verwachte lokatie van het mosterdmuseum op zoek gaan. Alleen was het mosterdmuseum verhuisd, zo wist men mij te vertellen in het Mount Horeb Museum. Nouja, leuk gesprek met de man van het museum, een stukje parade bekijken (echt HET evenement van het jaar daar geloof ik) en dan maar door naar Middleton, waar het museum dan wel was. :)
En wat een tegenvaller was dat museum zeg. Heel veel portjes mosterd in vitrines langs de muur. Dat was het dan. :(

Gelukkig was Madison WI leuker. Daar kon je een tour doen in de State Capitol. Na een belachelijk snelle en simpele security check (ok, het was dan ook zondagmiddag) was ik daar snel binnen en kon je een tour doen. En dat was behoorlijk leuk om te zien. Het State Capitol is vergelijkbaar met de Tweede Kamer, alleen dan voor de staat Wisconsin. Veel gezien, je mocht overal gaan zitten (zelfs op de voorzittersstoel!) en de volgende morgen teruggegaan om ook nog even op het dak te kunnen kijken.
Opvallend was wel dat de security check op maandagochtend een stuk strenger was. Niet alleen stonden er 10 security mannetjes klaar, maar werd mijn tas binnenste buiten gekeerd, ging het poortje af op de schroeven in mijn enkel en kwam ik dus een stuk minder makkelijk binnen dan de dag ervoor. Maar het uitzicht op het balkon van het state capitol was de moeite waard. :)

Via een Outlet Mall naar Milwaukee gereden en lichtelijk teleurgesteld in het outlet shoppen. Het is eigenlijk net als in NL, je moet heel veel geluk hebben met het vinden van leuke outfits. Weinig leuke dingen gezien, veel dingen hadden een belabberde pasvorm en uiteindelijk vooral veel babykleding gekocht. Want daar was wel veel leuks in te vinden. :)

Wat me van Milwaukee het meeste is bijgebleven is de tempratuur. Het was gruwelijk warm. Iets van 100 graden Fahrenheit en dat zit dus rond de 40 graden celcius. Had ik al gruwelijk warm gezegd? Afijn, toch nog een beetje in de stad kunnen rondlopen (vrij onhandig zonder kaart), wat gedronken in het Milwaukee Art Institute (geen zin om een rondje te lopen daar) en daarna naar de Miller Brewery voor een tour door de brouwerij! En dat was wel weer grappig. Natuurlijk was ik de enige Nederlander en ik heb natuurlijk al een paar brouwerijen gezien (Heineken in Zoeterwoude en Pilsner Urquell in Pilzn, Tsjechie) en daar ben ik kennelijk mee verwend. Miller is vooral bizar groot. Je vraagt je af waarom, want na 1 slok van hun grootste merk kon ik echt niets anders verzinnen dan dat het smaakt naar slootwater (of bier aangelengd met water). Sowieso ontgaat me het nut van het lightbeer. Dat is namelijk light in de vorm van minder calorieen. Niet light in de vorm van minder alcohol. Het was wonderlijk. Maar wel leuk. En je kon er gratis kaartjes versturen. En dat heb ik dan ook vol overgave gedaan! 21 stuks verzonden! Dat zal ze leren!

Nadat ik mijn auto heb ingeleverd in Chicago, ben ik met de Amtrack naar Minneapolis gegaan. Een treinreis van een uur of 8 en behoorlijk aangenaam en mooi. Bizar detail was de enorme hoeveelheid beenruimte die je had en de enorme stoelen. Dat laatste mag ook wel als je een hoop Amerikanen ziet, want daar zitten flink wat dikkerds tussen, die in een gewone stoel niet passen.

Ook de trein reed een stuk pal langs de Mississippi en dat was bijzonder mooi. De meeste amerikanen zouden het waarschijnlijk een ontzettend suf en saai landschap vinden, maar omdat het zo anders is dan wat wij in NL gewend zijn, vond ik het toch wel tof. :)
In Minneapolis werd ik opgehaald door Lizz. En was het in Chicago nog bizar warm, in Minneapolis was het koud! Lizz heeft me vervolgens afgezet bij haar ouders, waar ik zou logeren en we zouden de volgende dag naar een Baseball wedstrijd gaan. Dus dat kon alleen maar leuk worden. :)

In Minneapolis heb ik in 1 dag alle hoogtepunten gedaan van de stad. Nouja, voor zover je de Mall of America een hoogtepunt kunt noemen. Het is een bizar grote schoppingmall met een pretpark in het midden en eigenlijk is er geen ruk aan. Zelfs de winkel waar ik nog speciaal naar gezocht heb (long tall sally, speciaal voor lange vrouwen) was stom. Snel weer weggegaan dus, en richitng het Minneapolis Art Institute gegaan. En dat was ook al zo belachelijk groot. Wel een onwijs tof museum, allerlei collecties worden getoond uit de meest uiteenlopende windstreken. Schilderijen, gebruiksvoorwerpen, moderne kunst, dingen uit Azie, Afrika, design voor in huis, portretten etc. Het was geweldig mooi, maar eigenlijk een beetje te veel!


Het Walker Art Center was leuker, want kleiner en overzichtelijker. En rare exposities. Over moderne kunst. Vermakelijk!


Het hoogtepunt van de dag was wel de Honkbalwedstrijd van de Minnesota Twins. Ontzettend gezellig met Lizz, Meredith en David. David is de onwijze honkbalfan en wij zaten vooral gezellig te kletsen, maar het is natuurlijk geweldig om in zo'n afgeladen stadion te zitten en een wedstrijd te bekijken. En al helemaal als de coach helemaal uit zijn plaat gaat vanwege een beslissing van de scheidsrechter. Iets was niet vaak schijnt te gebeuren. 
Extra leuk: de Twins wonnen. En het was een geweldige avond. :) 

Vreemde motels

Ik zocht een overnachtingsplaats in de buurt van Savanna, IL. Savanna ligt iets ten zuiden van Galena en dat was een van de doelen van dit rondje door de MidWest. Alleen had ik mijn planning dusdanig onhandig gemaakt, dat ik op vrijdagavond in de buurt van Galena wilde overnachten en dan is het juist gruwelijk druk in die regionen. Dus alle bekende motels die ik tegen kwam zaten vol, de camping annex kamerverhuurder zat vol en dus besloot ik gewoon overal waar een bordje motel stond, te vragen naar een kamer. 

Zo kwam ik een aantal gesloten motels tegen en ik kwam er eentje tegen met een stuk of 6 kamer. En een bordje op de deur van het kantoor dat je voor informatie naar kamer 6 moest gaan. 

Ik daar aankloppen, doet er een oudere man open. In boxershort, hemd en met 1 sok aan. Betrekkelijk vreemd. Vraag ik hem naar een kamer, vertelt hij mij dat hij helaas net de laatste kamers heeft verhuurd. Maar wel met een blik dat hij het verschrikkelijk voor me vond! Hij vertelde dat hij het motel een jaar terug had gekocht en dat hij nog flink aan het verbouwen was, maar dat ik wel in het huis mocht slapen. Ik was niet al te happig, maar wilde niet onbeleefd lijken en liep dus met hem mee nadat hij zijn 2e sok ook had aangetrokken. Het huis was enorm bedompt en stoffig. Maar gelukkig ben ik astmatisch en dat is natuurlijk een uitstekende reden om hier niet te verblijven. Ik zou wel verder kijken. 

Maar de vriendelijke (en best enge) eigenaar wilde me niet zomaar laten gaan en bood me zijn kamer aan en dan kon hij wel in het huis slapen. Echt geen probleem. 

Nu ben ik niet zo'n fan van griezelfilms, maar ik kreeg gelijk Hitchcock beelden in mijn hoofd en zat al strategieen te bedenken om de deur te blokkeren en wat ik moest doen als er midden in de nacht ineens een onwijze engerd in mijn kamer stond. 

Kortom: ik heb deze vriendelijke meneer vriendelijk bedankt en was echt in no time weg. 5 km verderop vond ik een motel met een vriendelijke eigenaar waar gewoon nog een kamer vrij was en waar ik niet bang hoefde te zijn voor enge mannen in mijn motelkamer.

 Ook tamelijk vreemd was het motel waar ik verbleef in Kenosha, WI. De begroeting van de jongen achter de balie kwam niet veel verder dan de uitroep What the hell mij hier had gebracht. En mijn antwoord dat ik op vakantie was vond hij nog vreemder geloof ik.
Afijn, ze hadden een kamer voor me en die zag er best ok uit en ik was moe van het winkelen, dus ik vond het wel goed.

Toen ik vervolgens na het eten terug kwam bij mijn motel (met de auto natuurlijk, want niets is dichtbij in de VS) en toen stonden er 3 politieauto's met loeiende sirenes voor de ingang van het motel. Ik bedacht me even dat ik de volgende keer niet voor de goedkoopste optie moest gaan, maar afijn, al mijn spullen lagen in mijn kamer en ik vond het een mooi  moment om te doen alsof mijn neus bloedde en ben gewoon naar binnen gegaan. Op de trap naar de eerste verdieping kwam ik nog wel een politieman tegen die een jongentje van een jaar of 8 met een kussen in zijn armen, naar beneden begeleidde..... Ik wil niet weten wat er verder gebeurd is, maar ik beloof bij deze plechtig om niet meer in de goedkoopste motels te overnachten die ik tegen kom en al helemaal niet als er nogal wat vreemde types rondlopen. :D

Leven in de buitenwijk.

Als je oude vrienden gaat opzoeken die in een buitenwijk van Chicago wonen en die ook nog eens 2 kleine kinderen hebben, dan weet je dat het een bijzondere reis gaat worden. Je belandt in het gezelschap van een local op plaatsen waar je anders nooit zou komen.

Zo belandde ik op een kinderfeestje in een zwembad op vrijdagavond. En zat ik de volgende dag rond lunchtijd met een biertje in de kroeg, waar we een tafel hadden overgekocht van mensen die net een rugbywedstrijd haddeb gekeken, zodat wij de championsleague finale konden kijken.

Zo hebben we ge-tailgate op het parkeerterrein van Chicago Fire, wat er dus op neer kwam dat we in de miezerregen stonden te BBQ'en voor een voetbalwedstrijd. Een wedstrijd die overigen wel van beduidend lagere kwaliteit was dan die van eerder die dag. :)

Zo zijn we ook nog eens naar een botanische tuin in een oude lekkende kas geweest, heb ik puzzels gemaakt met Ian en met Evan samen met zijn lego gespeeld.En dat terwijl het buiten ook vooral goot van de regen!
Ook belandden we bij een concert in een bowlingbaan van een one hit wonder bandje uit de jaren 70 waar het publiek op z'n zachtst gezegd nogal bijzonder was.

Ook bijzonder; op een graduation party belanden van een neefje met nogal welgestelde ouders waar de catering voor het eten zorgde en iedereen vanaf het begin aan de drank  zat. Alcohol en verkeer is hier niet zo'n groot issue als in NL.

Na nog een dagje in de stad, ben ik vanochtend vertrokken voor mijn nogal onduidelijke en ongeorganiseerde roadtrip. Die vast heel erg tof gaat worden. :)

Plaatjes uit Ethiopië

 De maan die overdag schijnt bij de Blue Nile Falls

 Op Lake Chamo bij zonsondergang.

 Het stoerste jongentje van Addis Abeba.

 Dasanech jongentje met zijn oma.

 Meisje in het Tigray gebied.

 

Gelada Babboon in de Simien Mountains

Kerken, musea en hele oude dingen!

Behalve de geweldige trekkings met TESFA, heb ik natuurlijk ook nog een aantal van de bekende toeristische trekpleisters van Ethiopië bezocht. Nouja, bekend, relatief bekend dan. :)
Een van de absolute hoogtepunten is Lalibela. Vanwege de rotskerken. Deze zijn niet zoals die in Tigray uitgehouwen in een rots, maar dit zijn monolitische kerken. Er was een enorme rots en dat is nu een kerk. Eentje waar je om heen kunt lopen. En waar je ook echt in kunt. En waar je je vooral bij afvraagt hoe ze dat ooit hebben kunnen maken. Zeker als je nagaat dat er 10 rotskerken in Lalibela zijn en dat die allemaal gebouwd zijn tijdens de regeerperiode van koning Lalibela (en dat was toch echt niet meer dan 40 jaar). Beetje dezelfde categorie als de Pyramides in Egypte en Machu Pichu: nu zouden ze het niet meer kunnen bouwen en ze begrijpen nog steeds niet hoe ze dit vroeger wel konden.  Bijzonder tof om te zien dus.

Mijn favoriete kerk is de Bet Gyorgis. Die hele beroemde. Die ene zonder overkapping (omdat Lalibela toen wel wist dat hij iets met afwatering moest doen en er dus geen overkapping van Unesco nodig is om de boel te bewaren voor volgende generaties) en die ene die iedereen wel een keertje gezien heeft op een foto. Een kerk van een meter of 12 hoog, in de vorm van een kruis en geweldig mooi. Je kunt er ook heerlijk op een van de omliggende rotsen gaan zitten en gewoon een beetje om je heen kijken. :)
Samen met een bezoek heel vroeg in de ochtend aan de kerken, was dit toch wel het hoogtepunt van het bezoek aan Lalibela. Wat het ook wel bijzonder maakte is de periode waarin ik in Lalibela was. Ik was er met oud en nieuw en dat wordt niet gevierd in Ethiopie, maar is wel een week voor het Ethiopische kerstfeest. En dat is dan wel weer heel erg tof, want Lalibela is wel DE plek voor Ethiopisch kerstfeest en in de weken in aanloop naar het kerstfeest komen er echt duizenden pelgrims naar Lalibela die zorgen voor een bijzonder mystieke sfeer bij de kerken. Heel bijzonder!

In Axum heb je de beroemde stelae. Een soort rechtopstaande rotsen van een paar duizend jaar oud. Op de een of andere manier konden ze me niet echt meer imponeren na al het natuurgeweld van de TESFA trekkings en vond ik het kerkje wat tussen de stelae velden in stond een stuk leuker en interessanter. Maar ik heb dan ook wel weer een zwak voor vrolijke schilderingen op kerken en mensen die die daar hun religieuze ding aan het doen zijn.

In Addis Abeba heb ik me de laatste dagen vooral vermaakt met zo min mogelijk doen. Beetje rondlopen, beetje juice drinken/eten, beetje kerken bekijken, met kerst naar een kerkdienst gaan, op bezoek bij een Ethiopische familie op uitnodiging van een gids die ik had ontmoet (en tot de conclusie komen dat kerst ook in Ethiopie niet veel meer is dan op de bank hangen, tv kijken en veel eten), naar de kapper gaan (ik was de eerst blanke die de kapper knipte, maar het is hem gelukt! En dat voor maar 2 euro! :D), wat souvenir shoppen, koffie drinken, met heel veel leuke en gezellige mensen kletsen en natuurlijk naar de twee belangrijkste musea van Ethiopie gaan: het Etnografisch museum en het Nationale museum. En beide zijn behoorlijk de moeite waard.

Het Nationale Museum is het huis van Lucy. De link tussen de aap en de mens. 3.4 miljoen jaar oud en gevonden ergens in Ethiopië. Sowieso wordt Ethiopië gezien als het begin van de menselijke beschaving en zijn er wel meer hele interessante opgravingen gedaan daar. Maar natuurlijk had het museum ook het nodige te bieden op het gebied van recente geschiedenis en Haile Selassie. Leuk museum.
Ook leuk was het Etnografisch museum. Gevestigd in een oud paleis van diezelfde Haile Selassie en in het bezit van een geweldige collectie op het gebied van cultuur van het land zelf en de stammen. Ook leuk was dat je nog even een kijkje kon nemen in de badkamer van de keizer himself.
Wonderlijk en mooi! Absolute aanraders en een waardige afsluiter van een indrukwekkende reis!

Wonderlijk mooie wandelingen met Tesfa.

Een van de dingen die ik graag in Ethiopië wilde doen, was een trekking met www.tesfatours.com. Gewoon omdat het volgens velen de meest geweldige ervaring van Ethiopië schijnt te zijn. Nu is dat al genoeg om mij te triggeren en dus had ik mijn zinnen gezet op een Tesfa trekking.
Gelukkig is mijn planning altijd wel flexibel en had ik de beschikking over een Ethiopische simkaart, dus ik heb me sufgebeld met Addis Abeba en het TESFA hoordkantoor en uiteindelijk kreeg ik na mijn Simiens Trek te horen dat ik 5 dagen/4 nachten mee kon op een trekking in de buurt bij Lalibella. Ik zou dan de 26e 's ochtends worden opgepikt bij mijn hotel in Bahir Dar en naar het begin van de trek worden gebracht.

Moest ik dus alleen wel weer terug naar Bahir Dar, maar dat was geen straf! Heb een geweldige middag/avond gehad met hetzelfde gezelschap (op 1 persoon na), wat ik had in de Simien Mountains. Hoogtepunt van de avond was de bioscoop. Wij gingen naar de film. Een Ethiopische film. In het Amhaars. Zonder ondertiteling ofzo. En Amhaars is nu niet echt een taal die je eenvoudig kunt oppikken ofzo. Maar gelukkig was de film zo duidelijk (helaas wel zonder zang en dans), dat het toch wel te volgen was. De titel is ons onbekend gebleven, maar de film ging over een gezin waarvan de vrouw vertrok omdat de man zijn jeugdliefde niet kon vergeten. Geweldig detail waren wel de ontzettende jaren 70 outfits die in het begin van de jaren 60 in Ethiopië.

Maar ik ging dus wanderlen met TESFA. En ik zou rond een uur of 8 worden opgehaald. En dus stond er om 7 uur iemand voor mijn kamer met de melding dat mijn lift er was. Lichte verwondering, want dit is Afrika, hier hoort iedereen altijd te laat te zijn! Maar afijn, tegen de tijd dat ik bij de receptie was (2 minuten later), kreeg ik te horen dat ze eerst de anderen gingen ophalen. Wel fijn, dan kon ik mijn haar nog even kammen, heel blij zijn dat ik had besloten om vroeg mijn bed uit te komen en alles in mijn tas gooien en 10 minuten later stond het busje alweer op me te wachten. Nadat ik mijn excuses had aangeboden (ik heb echt een hekel aan mensen die altijd te laat zijn!) aan de overige mensen,  ben ik ingestapt en konden we dan toch wegrijden.Op naar het begin van de track. En daar waren we veel te vroeg. Dus ze hadden me best een uur later op kunnen halen. :D

Na een omkleed en ompaksessie langs de weg met zo'n 147 locals als toeschouwer, kwam daar nog een auto aan met nog meer mensen die me zouden lopen en onze gids, Girma. Uiteindelijk waren we met 9 personen en 5 nationaliteiten en vertrokken we alsnog met het busje naar het begin van de track. En daar gingen we dan eerst lunchen. Dat had ik dan weer niet helemaal verwacht, maar het was wel een geweldig lekkere lunch en een goed moment om alvast wat te kletsen met de mede wandelaars. Na de lunch vertrokken we dan toch echt voor onze tocht naar het eerste kamp. En het was geweldig. De wandeling was behoorlijk vlak, maar dat betekende niet dat het een eenvoudige wandeling was. Het pad was bezaaid met rotsen en dat zorgde vooral voor een ongelijk pad. En dat is heel erg vermoeiend lopen. Continu kijken waar je je voeten neerzet om te voorkomen dat je struikelt of zwikt. Maar tussendoor kun je gewoon genieten. De trekking gaat door landelijk gebied en dat betekent vooral dat je langs de velden loopt waar de lokale boeren hun groenten en tarwe verbouwen. Waar kinderen spelen en naar je toe komen rennen om je trots en verlegen tegelijk een hand te geven. Waar je af en toe een paar koeien ziet of at gieten. En waar je na een paar uur wandelen uitkomt op een bergklif met de meest geweldige uitzichten. En dan bedoel ik ook echt de meest geweldige uitzichten.

De kampen van Tesfa liggen echt op de meest geweldige plekken, ergens op een klif met de meest geweldige uitzichten. En dat is bijzonder aangenaam vertoeven na een lange wandeling. Lekker ergens op een rots gaan zitten, voor je uitkijken en je verbazen over de schoonheid van het landschap wat voor je ligt. Soms zie je een paar bavianen voorbij komen, soms geniet je gewoon van het eten wat ze je voorzetten en soms zit je gewoon gezellig te kletsen met je reisgenoten.
Eigenlijk is het gewoon hele dagen genieten als je met TESFA aan het wandelen bent. Of het nu van de gesprekken met je gids of mede reizigers is, of dat het gaat om de uitzichten die je ziet en het geweldige landschap waar je doorheen loopt. En dan is het mooiste nog eens dat je weet dat het grootste deel van het gled wat je betaald, naar de gemeenschap gaat en de locals er echt beter van worden.

Het zal dan ook niemand verbazen dat ik de dringende behoefte had om nog een trekking te doen met TESFA. En wel in de Tigray, in het uiterste noorden van Ethiopie. TESFA is daar vrij recent begonnen met trekkings en het landschap is er volkomen verschillend van dat in de buurt bij Lalibella. Wederom waren er een aantal telefoontjes en een bezoekje aan het Ethiopian Airlines office voor nodig, maar nadat ik mijn tickets naar Axum en een paar dagen later naar Addis Abeba had geregeld, kon ik op nieuwjaarsdag weer verder met wandelen. Eerst een vlucht naar Axum, opgehaald worden van het vliegveld en naar het begin van de trek gereden. Je kon alleen wel aan alles merken dat TESFA Tigray nog niet zo lang bezig is, want de communicatie was op zn zachtst gezegd niet optimaal en het gemis van lunchstops vonden wij Farenji best wel een probleem. Vooral omdat ik niet veel meer op had dan een paar crackers in het vliegtuig, de lunch niet meer bleek te zijn dan de bananen die ik onderweg had gekocht en de wandeling behoorlijk uitdagend was. Als in vooral behoorlijk wat klimwerk en dat is nou niet bepaald mijn sterkste punt.

Gelukkig maakte ook hier het uitzicht weer heel veel goed en ondanks dat de wandelingen niet bepaald eenvoudig waren (veel meer klimmen en dalen dan in Lalibela), was het toch wel heel erg geweldig mooi en indrukwekkend. En ook hier maakte het eten bij aankomst in de lodges weer heel veel goed. En het feit dat ze zorgden voor warm water zodat je warm kon "douchen" was een hele aangename luxe.
Leuk aan de Tigray is dat het bekend staat om zijn eeuwenoude rotskerken. Wat dan wel weer jammer is, is dat ze vaak een andere kerk voor de ingang van de rotskerk hebben gebouwd of dat de priester met de sleutel kwijt is. Het komt er in ieder geval op neer dat je je best doet om wat kerken te bekijken, maar dat je uiteindelijk 9 van de 10 keer voor een gesloten deur staat. :) Gelukkig is de reis net zo leuk als de bestemming en heb je uiteindelijk toch nog een geweldige tijd.

Uiteindelijk ook in het Tigray gebied 4 dagen geweldig mooi gewandeld met TESFA en als een gelukkig mens vertrokken naar Axum om daar nog een beetje te relaxen voordat ik weer terug ging naar Addis.