Zoals wel vaker verplaats ik me tijdens mijn vakantie met het openbaar vervoer. Soms krijg je een lift van iemand, maar in dit geval vermaak ik me opperbest met de taxi brousses.
Taxi Brousses zijn taxibusjes. Je kent ze in Nederland wel als van die bedrijfsbusjes. Tegen de tijd dat die dingen niet meer mogen in europa, worden die dingen verscheept naar Madagascar, zetten ze er 4 rijen bankjes in, gaat er een imperial op en zo kun je mensen vervoeren. De busjes vertrekken meestal pas als ze helemaal vol zijn. Dus het is zaak om bijtijds naar het station te gaan, want dan zijn er meer mensen en vertrekken de busjes dus sneller. Anders kun je zomaar wel eens een uur of 4 moeten wachten.
Op zo'n bankje in zo'n busje passen echt 4 mensen. En vaak ook nog wel 5. Het grootste aantal passagiers dat ik heb geteld in een taxi brousse is 24 volwassenen en 8 kinderen. En ja, dat is heel erg vol.
Vanochtend zag ik nog een Renault 4 waar 5 mensen op de voorstoelen wzaten. En ja, de chauffeur zat bij iemand op schoot.
In de taxi brousse ben je ook overgeleverd aan de muzikale voorkeur van de chauffeur. En die varieert sterk, maar religieuze muziek hoor ik regelmatig voorbij komen. Dat is gelukkig niet van die saaie religieuse muziek als je hoor in de Nederlandse kerken, dit ik behoorlijk goed aan te horen. Allemaal a capella gezongen en het klinkt vrolijk. En soms gaan er ook mensen meezingen, heel gezellig allemaal.
Verder moet je vooral hopen op een goede plek in de taxi brousse. Zeker als je wat langer bent dan de gemiddelde Malagasy. Verder naar achteren, betekent minder beenruimte en het is best vervelend als je benen gewoon te lang zijn en je kunt geen kant op. De beste plaatsen zijn voorin naast de bestuurder, dan zie je alles lekker goed en zit je ook niet helemaal op elkaar geplakt. Best prettig.
Taxi Brousses zijn ook een soort mini vrachtwagens. Als ik soms zie wat ze allemaal wel niet op het dak van die dingen gooien, dan verbaas ik me heel erg. Het is niet alleen reguliere bagage, maar ik zie ook regelmatig verschillende 50 kilobalen meel ofzo op het dak verdwijnen. Het verbaast me dan ook nog steeds dat je zo weinig taxi brousses ziet die door hun assen zijn gezakt.
Taxi Brousse, je moet er van houden. :)
donderdag 29 oktober 2009
Ik heb een aanbidder!
Geweldig! Ik heb een aanbidder! En niet zo maar eentje, nee, een heuze beroemde Malagasy zanger die Manaly heet. Nu heb ik natuurlijk geen idee of we het hier over een echte bekende zanger hebben of dat we het over het kaliber winnaar van de soundmixshow in 1994 hebben. Maar hij heeft wel zijn eigen t-shirts met zijn hoofd er op! En dat zijn echt hele lelijke t-shirts, maar dat hoort er ook weer bij.
Maar hoe kom je aan zo'n allerschattigste aanbidder. Dat is betrekkelijk eenvoudig. Je komt aan in Ambalavao, daar zie je allerlei posters hangen waar je niets van begrijpt behalve dat er vandaag dus kennelijk iets is. Dus je vraagt in je allerbeste Frans aan de dame van het hotel wat er aan de hand is. Die snapt er natuurlijk niets van, dus sleur je haar mee naar buiten. De dame begint iets te stamelen over "la grande spectacle" en dat het tot 6 uur zou duren. Snel camera gepakt, alle zeiknatte spullen van Ranamofana uitgehangen, en naar het terrein van het spectacel gegaan. De lokatie kon niet missen, je hoefde alleen het geluid maar te volgen.
Eenmaal op het terrein blijk je zelf ineens het grande spectacle te zijn, want ik was de enige vazaha daar. Maar veel mensen en veel muziek waar wij vazaha ook niet zo heel veel mee kunnen. De manier van dansen is ook heel anders hier, je schudt hier heel veel met je kont en benen en daar is volgens mij best wel wat oefening voor nodig om dat op een charmante manier te doen.
Maar de hoofdact dus, Manaly, het was best leuke muziek. Je moet er van houden, maar ik vind optredens altijd wel leuk eigenlijk, tenzij de muziek te erg is, maar dat viel hier nog wel mee. :)
Tijdens de show had ik al bedacht dat ik natuurlijk wel op de foto moest met deze muzikale held en zo geschiedde. Na het optreden naar de zijkant van het podium gelopen, er werd naar me gezwaaid; dus ik zwaaide terug (dat doe ik al weken, dus ik ben behoorlijk goed geconditioneerd in mijn zwaaigedrag) en werd naar het podium gebaard. Volgzaam als ik (af en toe) ben, ging ik dus naar het podium en daar kwam ik alleen met Manaly op het podium te staan! Het was geweldig! Hij spreekt geen woord engels, ik alleen heel brak frans. Hij is een kop kleiner en deed heel erg zijn best om indruk op mij te maken. Ik moest vooral naar zijn optreden in Tana komen op 6 november en we moesten bellen of sms'en! Ow; en of ik mee ging naar zijn hotel! Nu was dat toevallig hetzelfde hotel als waar ik in verbleef, dus dan ben ik niet zo moeilijk. Toen hij vroeg of ik mee ging naar zijn kamer of dat hij mee zou gaan naar mijn kamer, heb ik hem maar verteld dat ik groot voorstander was van wat drinken. Heel subtiel natuurlijk.
Afijn; hij aan de thee, ik aan de cola en binnen 5 minuten kreeg ik liefdesverklaringen om mijn hoofd geslingerd. Hij had me tijdens het optreden al gezien, kon zijn ogen niet van me afhouden (dat kan, ik val best op in een enorme berg Malagasy vanwege mijn lengte, mijn huidskleur en de kleur van mijn haar) tijdens dat optreden en wist het echt zeker, hij hield van me! Hij zou eigenlijk op familiebezoek gaan in Tulear, maar dat wilde hij afzeggen om bij mij te kunnen zijn. Echt heel schattig; ik hoefde maar te zeggen wat ik wilde, hij zou het doen. Dus hij is gewoon naar zijn familie in Tulear gegaan, ik ben gewoon mijn ding gaan doen (veel lopen dus vooral) en hij is gister weer naar Tana vertrokken en nu ben ik in Tulear!
Ter compensatie zijn we gezellig aan het sms'en in brugklas Frans en zien we elkaar weer in de hoofdstad over een week.
Ben benieuwd hoe dit gaat aflopen!
Maar hoe kom je aan zo'n allerschattigste aanbidder. Dat is betrekkelijk eenvoudig. Je komt aan in Ambalavao, daar zie je allerlei posters hangen waar je niets van begrijpt behalve dat er vandaag dus kennelijk iets is. Dus je vraagt in je allerbeste Frans aan de dame van het hotel wat er aan de hand is. Die snapt er natuurlijk niets van, dus sleur je haar mee naar buiten. De dame begint iets te stamelen over "la grande spectacle" en dat het tot 6 uur zou duren. Snel camera gepakt, alle zeiknatte spullen van Ranamofana uitgehangen, en naar het terrein van het spectacel gegaan. De lokatie kon niet missen, je hoefde alleen het geluid maar te volgen.
Eenmaal op het terrein blijk je zelf ineens het grande spectacle te zijn, want ik was de enige vazaha daar. Maar veel mensen en veel muziek waar wij vazaha ook niet zo heel veel mee kunnen. De manier van dansen is ook heel anders hier, je schudt hier heel veel met je kont en benen en daar is volgens mij best wel wat oefening voor nodig om dat op een charmante manier te doen.
Maar de hoofdact dus, Manaly, het was best leuke muziek. Je moet er van houden, maar ik vind optredens altijd wel leuk eigenlijk, tenzij de muziek te erg is, maar dat viel hier nog wel mee. :)
Tijdens de show had ik al bedacht dat ik natuurlijk wel op de foto moest met deze muzikale held en zo geschiedde. Na het optreden naar de zijkant van het podium gelopen, er werd naar me gezwaaid; dus ik zwaaide terug (dat doe ik al weken, dus ik ben behoorlijk goed geconditioneerd in mijn zwaaigedrag) en werd naar het podium gebaard. Volgzaam als ik (af en toe) ben, ging ik dus naar het podium en daar kwam ik alleen met Manaly op het podium te staan! Het was geweldig! Hij spreekt geen woord engels, ik alleen heel brak frans. Hij is een kop kleiner en deed heel erg zijn best om indruk op mij te maken. Ik moest vooral naar zijn optreden in Tana komen op 6 november en we moesten bellen of sms'en! Ow; en of ik mee ging naar zijn hotel! Nu was dat toevallig hetzelfde hotel als waar ik in verbleef, dus dan ben ik niet zo moeilijk. Toen hij vroeg of ik mee ging naar zijn kamer of dat hij mee zou gaan naar mijn kamer, heb ik hem maar verteld dat ik groot voorstander was van wat drinken. Heel subtiel natuurlijk.
Afijn; hij aan de thee, ik aan de cola en binnen 5 minuten kreeg ik liefdesverklaringen om mijn hoofd geslingerd. Hij had me tijdens het optreden al gezien, kon zijn ogen niet van me afhouden (dat kan, ik val best op in een enorme berg Malagasy vanwege mijn lengte, mijn huidskleur en de kleur van mijn haar) tijdens dat optreden en wist het echt zeker, hij hield van me! Hij zou eigenlijk op familiebezoek gaan in Tulear, maar dat wilde hij afzeggen om bij mij te kunnen zijn. Echt heel schattig; ik hoefde maar te zeggen wat ik wilde, hij zou het doen. Dus hij is gewoon naar zijn familie in Tulear gegaan, ik ben gewoon mijn ding gaan doen (veel lopen dus vooral) en hij is gister weer naar Tana vertrokken en nu ben ik in Tulear!
Ter compensatie zijn we gezellig aan het sms'en in brugklas Frans en zien we elkaar weer in de hoofdstad over een week.
Ben benieuwd hoe dit gaat aflopen!
Treinen, regen, lopen, klimmen, lopen.
Ik had jullie achter gelaten in Ambositra, maar dat is alweer even terug. In de tussentijd heb ik veel gezien en gedaan.
Een van de meest bijzondere dingen was de treintocht van Fianaransoa naar Manakara. Het is een tochtje van 163 km, maar je doet er de hele dag over. Dat komt doordat de trein niet zo hard gaat, maar dat komt ook omdat de trein tergend lang stopt in alle dorpjes waar je doorheen komt. Maar juist dat maakt het zo mooi en bijzonder. De trein rijdt door het regenwoud heen en dat betekent een geweldig mooie natuur. Bomen, rijstvelden, bananenbomen, struiken, af en toe een hutje en af en toe een dorpje waar de hele bevolking uitloopt voor de trein.
In al die dorpjes proberen ze dan ook vanalles te verkopen aan de treinpassagiers en dat is soms leuk en vermakelijk, soms zijn de mensen (vaak kinderen zelfs) zo verschrikkelijk volhardend, dat het niet leuk meer is. Maar dat maakt de ervaring natuurlijk niet minder bijzonder.
Absoluut een aanrader.
Vervolgens heb ik in 3 grote parken, grote wandelingen gemaakt. Als eerste heb ik in Ranamofana in de zeikregen zo'n 5 uur in het regenwoud gelopen. Het was zo mooi dat het niet eens meer boeide dat ik volkomen doorweekt was. Nog een geweldige waterval gezien waar je volgens de gids ook kon trouwen, het is alleen te hopen dat het dan wat minder hard regent!
Geen eenvoudige wandeling, maar als je tussen de bomen doorrent omdat je een lemur aan het achtervolgen bent, dan boeit dat allemaal niet meer! :)
Na Ranamofana ben ik richting Ambalavao gegaan waar ik een aanbidder heb opgedaan, maar meer daarover in een volgende log. Bij Ambalavao heb je het Anja Reserve liggen; een soort prive park waar je ook geweldig kunt lopen. Iedereen doet daar eigenlijk de 2 uur durende wandeling op zoek naar lemuren, maar ik had een gids aan de haak geslagen die een 5 uur durende wandeling verzorgde inclusief een klim naar de top van een berg. Ok, ik heb weer lopen vloeken bij het klimmen want ik ben daar gewoon niet zo goed in en het helpt ook niet echt mee als je leeft op 2 maaltijden per dag, maar wat was het de moeite waard! Het landschap is geweldig mooi daar en na die verschrikkelijke klim kwamen we in een stuk bos terecht waar een hele berg ringstaart lemren zaten. Echt te schattig! En leuk!
Volgende stop was Isalo, ook een van de bekendste parken van Madagascar. Absoluut heel erg mooi. Dit park bestond vooral uit kliffen en zandkleurige rotsen, en dan met wat kloven waar weer veel bomen staan en waar je af en toe wat watervallen met "zwembaden" hebt. Zelfs ik kon het water niet weerstaan en ben het water in gedoken. Geweldig lekker en geweldig mooi. De tempratuur hier in het Zuiden van Madagascar loopt behoorlijk op en dan is een duik in het koude water toch wel heel erg lekker!
Maar het is wel weer even genoeg gelopen, geklommen en nog meer gelopen. Nu tijd voor het strand.
Een van de meest bijzondere dingen was de treintocht van Fianaransoa naar Manakara. Het is een tochtje van 163 km, maar je doet er de hele dag over. Dat komt doordat de trein niet zo hard gaat, maar dat komt ook omdat de trein tergend lang stopt in alle dorpjes waar je doorheen komt. Maar juist dat maakt het zo mooi en bijzonder. De trein rijdt door het regenwoud heen en dat betekent een geweldig mooie natuur. Bomen, rijstvelden, bananenbomen, struiken, af en toe een hutje en af en toe een dorpje waar de hele bevolking uitloopt voor de trein.
In al die dorpjes proberen ze dan ook vanalles te verkopen aan de treinpassagiers en dat is soms leuk en vermakelijk, soms zijn de mensen (vaak kinderen zelfs) zo verschrikkelijk volhardend, dat het niet leuk meer is. Maar dat maakt de ervaring natuurlijk niet minder bijzonder.
Absoluut een aanrader.
Vervolgens heb ik in 3 grote parken, grote wandelingen gemaakt. Als eerste heb ik in Ranamofana in de zeikregen zo'n 5 uur in het regenwoud gelopen. Het was zo mooi dat het niet eens meer boeide dat ik volkomen doorweekt was. Nog een geweldige waterval gezien waar je volgens de gids ook kon trouwen, het is alleen te hopen dat het dan wat minder hard regent!
Geen eenvoudige wandeling, maar als je tussen de bomen doorrent omdat je een lemur aan het achtervolgen bent, dan boeit dat allemaal niet meer! :)
Na Ranamofana ben ik richting Ambalavao gegaan waar ik een aanbidder heb opgedaan, maar meer daarover in een volgende log. Bij Ambalavao heb je het Anja Reserve liggen; een soort prive park waar je ook geweldig kunt lopen. Iedereen doet daar eigenlijk de 2 uur durende wandeling op zoek naar lemuren, maar ik had een gids aan de haak geslagen die een 5 uur durende wandeling verzorgde inclusief een klim naar de top van een berg. Ok, ik heb weer lopen vloeken bij het klimmen want ik ben daar gewoon niet zo goed in en het helpt ook niet echt mee als je leeft op 2 maaltijden per dag, maar wat was het de moeite waard! Het landschap is geweldig mooi daar en na die verschrikkelijke klim kwamen we in een stuk bos terecht waar een hele berg ringstaart lemren zaten. Echt te schattig! En leuk!
Volgende stop was Isalo, ook een van de bekendste parken van Madagascar. Absoluut heel erg mooi. Dit park bestond vooral uit kliffen en zandkleurige rotsen, en dan met wat kloven waar weer veel bomen staan en waar je af en toe wat watervallen met "zwembaden" hebt. Zelfs ik kon het water niet weerstaan en ben het water in gedoken. Geweldig lekker en geweldig mooi. De tempratuur hier in het Zuiden van Madagascar loopt behoorlijk op en dan is een duik in het koude water toch wel heel erg lekker!
Maar het is wel weer even genoeg gelopen, geklommen en nog meer gelopen. Nu tijd voor het strand.
Madalief!
Het duurt even, maar uiteindelijk dan toch nog een update. Internetverbindingen zijn hier schaars en als ze er al zijn, dan zijn ze vaak behoorlijk brak.
Maar Madalief dus. In Ambositra ben ik langs geweest bij het kindertehuis van Madalief. Ik zat in het vliegtuig naar Madagascar met Remi; een van de drijvende krachten achter Madalief. De stichting is destijds opgezet door een aantal reisleidsters van Baobab om iets terug te kunen doen voor de bevolking van dit dorpje. Dat iets terug doen doen ze nu al een aantal jaren door alleenstaande vrouwen een veilig onderkomen te bieden, schoolgeld voor kinderen te betalen en ook nog eens zo'n 50 kinderen op te vangen in het kindertehuis. Kinderen die anders geen veilig huis hebben, geen 3 maaltijden per dag krijgen en die geen kind kunnen zijn omdat ze moeten werken.
Daarnaast zijn ze op dit moment een guesthouse aan het bouwen waar de kinderen kunnen gaan werken als ze klaar zijn met school. Zo'n kans zouden ze zonder Madalief nooit krijgen.
Als je daar zo zit en je ziet die blije hoofden van die kinderen voorbij komen terwijl ze alle volwassenen een handje geven, dan word je vanzelf gegrepen door het idee dat je ook wat wilt doen om te kunnen helpen. Dus als ik binnenkort terug ben in NL ga ik geld inzamelen zodat Madalief nog meer goeds kan doen!
Kijk alvast eens op www.madalief.nl
Maar Madalief dus. In Ambositra ben ik langs geweest bij het kindertehuis van Madalief. Ik zat in het vliegtuig naar Madagascar met Remi; een van de drijvende krachten achter Madalief. De stichting is destijds opgezet door een aantal reisleidsters van Baobab om iets terug te kunen doen voor de bevolking van dit dorpje. Dat iets terug doen doen ze nu al een aantal jaren door alleenstaande vrouwen een veilig onderkomen te bieden, schoolgeld voor kinderen te betalen en ook nog eens zo'n 50 kinderen op te vangen in het kindertehuis. Kinderen die anders geen veilig huis hebben, geen 3 maaltijden per dag krijgen en die geen kind kunnen zijn omdat ze moeten werken.
Daarnaast zijn ze op dit moment een guesthouse aan het bouwen waar de kinderen kunnen gaan werken als ze klaar zijn met school. Zo'n kans zouden ze zonder Madalief nooit krijgen.
Als je daar zo zit en je ziet die blije hoofden van die kinderen voorbij komen terwijl ze alle volwassenen een handje geven, dan word je vanzelf gegrepen door het idee dat je ook wat wilt doen om te kunnen helpen. Dus als ik binnenkort terug ben in NL ga ik geld inzamelen zodat Madalief nog meer goeds kan doen!
Kijk alvast eens op www.madalief.nl
woensdag 21 oktober 2009
Salama Vazaha!
Hallo vreemdeling, dat is wat ik de afgelopen dagen heel veel heb gehoord. De riviertrip was uitermate ontspannend. Je kunt dan ook weinig anders doen dan liggen, af en toe wat lezen, weer verzitten, je nog eens insmeren met zonnebrand, nog een slok water nemen, weer eens anders gaan zitten, een foto maken, opveren als ze zeggen dat er wat bijzonders te zien is, vriendelijk terugroepen en zwaaien naar mensen en kinderen op de kant en dan nog maar even je ogen dicht doen. Het is best zwaar om 2,5 dagen in en pirogue (uitgeholde boomstam) te hangen. Maar het is ook wel heel bijzonder en ontspannen.
Daarnaast heb je ook alle tijd om je te realiseren dat mensen het hier echt heel zwaar hebben. Op de oevers van de rivier staan regelmatig hutjes waar mensen naar je staan te zwaaien. Je kent het wel , van die schattige rieten hutjes die er enorm rustiek uitzien. En dat is leuk totdat je je realiseert dat daar ook echt mensen wonen, en dat ze daar met hele gezinnen in wonen. En dat ze geen wc hebben. En geen douche. En geen electriciteit. En dat ze daar waarschijnlijk ook nooit weg komen. En dat die paar vreemdelingen op de rivier wel eens echt het hoogtepunt van de dag kunnen zijn.
Na 2,5 dagen in de brandende zon kwamen we definitief aan land en hoefden we alleen nog maar naar de plek te lopen waar de 4x4's op ons zouden staan te wachten. De tassen werden op een ossenkar gegooid en wij hoefden alleen maar te lopen. Mooie wandeling met als einddoel de eerste Baobabs! Tof!
En we konden er zelfs nog foto's van maken bij zonsondergang! Dat was niet de planning, maar het duurde uiteindelijk nog een uur of 4 voordat de 4x4's er waren. Gelukkig zaten we in de schaduw en hadden ze er koele drankjes en wc's! Wij vazaha's zijn toch een beetje verwend vrees ik.
Na een avond in een echt bed geslapen te hebben konden we de volgende dag weer verder naar de Tsingy de Bemaraha. En dat was mooi! Puntige rotsen die duizenden jaren geleden door het water op deze manier zijn uitgesleten en dat ziet er heel erg mooi en bizar uit! Ik had graag een poging ondernomen om wat foto's up te loaden, maar ik vrees dat ik daarvoor nog 5 jaar te vroeg in Madagascar ben. Google en verbaas je!
Laatste bestemming van dit stukje van de reis was de Avenue de Baobab. Geen eenvoudige tocht om daar te komen overigens, zo moesten we een stukje met de ferry. Stel je daar niet te veel bij voor, want het ziet er uit als een paar oude roeiboten waar wat planken op liggen en waar een dieselmotor op is gemonteerd. Ik geloof dat alle aanwezige toeristen verbaasd en vertwijfeld hebben staan kijken naar hoe ze daar 9 (!) auto's op kregen! Bewezen stabiele constructie bedacht ik mij en zoals je merkt hebben we het overleefd!
De Avenue de Baobabs was geweldig. De bomen zien er uit alsof ze uit de grond zijn gerukt en op hun kop er weer in zijn gezet en ze zijn enorm groot! Het was absoluut de reis waard! Maar simpel gezegd blijft het ook wel gewoon een rijtje bomen en die heb je ook wel gezien na een half uurtje.
Na Morondava ben ik met een paar Fransen terug gegaan naar Antsirabe. En de dag daarna alweer verder gegaan naar Ambositra. Dat was maar 2 uur met de taxi brousee (taxibusje waaran wij vinden dat er 10 mensen in passen, maar waarvan de Malagasy vinden dat er wel 20 in passen) en ik hoefde er maar 3 uur op te wachten! Dat viel best mee.
Meer over Ambositra in een volgende log!
Daarnaast heb je ook alle tijd om je te realiseren dat mensen het hier echt heel zwaar hebben. Op de oevers van de rivier staan regelmatig hutjes waar mensen naar je staan te zwaaien. Je kent het wel , van die schattige rieten hutjes die er enorm rustiek uitzien. En dat is leuk totdat je je realiseert dat daar ook echt mensen wonen, en dat ze daar met hele gezinnen in wonen. En dat ze geen wc hebben. En geen douche. En geen electriciteit. En dat ze daar waarschijnlijk ook nooit weg komen. En dat die paar vreemdelingen op de rivier wel eens echt het hoogtepunt van de dag kunnen zijn.
Na 2,5 dagen in de brandende zon kwamen we definitief aan land en hoefden we alleen nog maar naar de plek te lopen waar de 4x4's op ons zouden staan te wachten. De tassen werden op een ossenkar gegooid en wij hoefden alleen maar te lopen. Mooie wandeling met als einddoel de eerste Baobabs! Tof!
En we konden er zelfs nog foto's van maken bij zonsondergang! Dat was niet de planning, maar het duurde uiteindelijk nog een uur of 4 voordat de 4x4's er waren. Gelukkig zaten we in de schaduw en hadden ze er koele drankjes en wc's! Wij vazaha's zijn toch een beetje verwend vrees ik.
Na een avond in een echt bed geslapen te hebben konden we de volgende dag weer verder naar de Tsingy de Bemaraha. En dat was mooi! Puntige rotsen die duizenden jaren geleden door het water op deze manier zijn uitgesleten en dat ziet er heel erg mooi en bizar uit! Ik had graag een poging ondernomen om wat foto's up te loaden, maar ik vrees dat ik daarvoor nog 5 jaar te vroeg in Madagascar ben. Google en verbaas je!
Laatste bestemming van dit stukje van de reis was de Avenue de Baobab. Geen eenvoudige tocht om daar te komen overigens, zo moesten we een stukje met de ferry. Stel je daar niet te veel bij voor, want het ziet er uit als een paar oude roeiboten waar wat planken op liggen en waar een dieselmotor op is gemonteerd. Ik geloof dat alle aanwezige toeristen verbaasd en vertwijfeld hebben staan kijken naar hoe ze daar 9 (!) auto's op kregen! Bewezen stabiele constructie bedacht ik mij en zoals je merkt hebben we het overleefd!
De Avenue de Baobabs was geweldig. De bomen zien er uit alsof ze uit de grond zijn gerukt en op hun kop er weer in zijn gezet en ze zijn enorm groot! Het was absoluut de reis waard! Maar simpel gezegd blijft het ook wel gewoon een rijtje bomen en die heb je ook wel gezien na een half uurtje.
Na Morondava ben ik met een paar Fransen terug gegaan naar Antsirabe. En de dag daarna alweer verder gegaan naar Ambositra. Dat was maar 2 uur met de taxi brousee (taxibusje waaran wij vinden dat er 10 mensen in passen, maar waarvan de Malagasy vinden dat er wel 20 in passen) en ik hoefde er maar 3 uur op te wachten! Dat viel best mee.
Meer over Ambositra in een volgende log!
zaterdag 10 oktober 2009
Plannen zijn er om te wijzigen!
Gister na een lange en vermoeiende vlucht (alles waarbij ik om half 4 mijn bed voor uit moet vind ik lang en vermoeiend) goed aangekomen in Madagascar. Vlucht had vertraging, zat stampvol en Ivato International Airport is best klein, en dan krijg je best enorme rijen. Maar het is gelukt, ik ben door de douane gekomen, mijn tas was er gewoon en zo kon ik heel eenvoudig geld wisselen (ook al geen probleem!) en naar het hotel wat vlakbij het vliegveld lag.
Vanochtend mocht ik daar het enorme bedrag van 50.000 Ariary afrekenen, en daar schrok ik best wel van! Totdat ik het ging omrekenen en ik bedacht dat het 16 euro was ofzo!
Na het ontbijt naar de stad gegaan met een taxi, tot de conclusie gekomen dat ik echt nog wat moete oefenen met mijn Frans en door een hotel doorgestuurd naar een touragent en daat mijn riviertrip geboekt. Tot zover alles volgens plan.
Want het zou wel handig zijn als ik dan ongeveer gelijk in de auto kon springen om naar Antsirabe te gaan zodat ik bij de rest van de groep kon aansluiten. Ik kreeg gelukkig nog de tijd om even een telefoon te kopen omdat die van mij het hier natuurlijk weer niet deed en goed een uur later (nouja, anderhalf uur) stond er inderdaad een auto voor me klaar die mij naar Antsirabe zou brengen. Geweldig mooi landschap gezien onderweg en na een rit van een uur of 4 (het is toch wel 160km) waren we dan in Antsiabe, waar de rest van de groep kwijt was. De ene helft was al onderweg en de andere helft was nog niet in Antsirabe en zouden de volgende dag pas gaan; Ik mocht kiezen; met een taxi brousse naar het opstappunt of de volgende dag pas vertrekken en ook een dag later terug. Aangezien ik nu nog vind dat ik tijd zat heb, ging ik voor morgen vertrekken. Maar het schijnt dat de dames naar de bank moeten, dus nu gaan ze maandag pas! :D
Mooi, kan ik morgen lekker een beetje ronddwalen in het stadje hier. Heb er nu al zin in.
Mijn riviertrip (Tsiribihina rivier) en de Tsingy de Bemaraha en de trip naar Morondova, gaan een week in beslag nemen: Best kans dat een volgende update op zich laat wachten! :)
Eerste indruk van het land: mooi! En de mensen zijn ook heel vriendelijk en helemaal niet opdringerig! Zelfs de pousse pousse mannetjes zijn er na 3 keer nee van overtuigd dat ik echt zelf ga lopen!
Kan alleen maar geweldig worden hier!
Ze zouden alleen eens QWERTY toetsenborden moeten gaan gebruiken in plaats van AZERTY!
Vanochtend mocht ik daar het enorme bedrag van 50.000 Ariary afrekenen, en daar schrok ik best wel van! Totdat ik het ging omrekenen en ik bedacht dat het 16 euro was ofzo!
Na het ontbijt naar de stad gegaan met een taxi, tot de conclusie gekomen dat ik echt nog wat moete oefenen met mijn Frans en door een hotel doorgestuurd naar een touragent en daat mijn riviertrip geboekt. Tot zover alles volgens plan.
Want het zou wel handig zijn als ik dan ongeveer gelijk in de auto kon springen om naar Antsirabe te gaan zodat ik bij de rest van de groep kon aansluiten. Ik kreeg gelukkig nog de tijd om even een telefoon te kopen omdat die van mij het hier natuurlijk weer niet deed en goed een uur later (nouja, anderhalf uur) stond er inderdaad een auto voor me klaar die mij naar Antsirabe zou brengen. Geweldig mooi landschap gezien onderweg en na een rit van een uur of 4 (het is toch wel 160km) waren we dan in Antsiabe, waar de rest van de groep kwijt was. De ene helft was al onderweg en de andere helft was nog niet in Antsirabe en zouden de volgende dag pas gaan; Ik mocht kiezen; met een taxi brousse naar het opstappunt of de volgende dag pas vertrekken en ook een dag later terug. Aangezien ik nu nog vind dat ik tijd zat heb, ging ik voor morgen vertrekken. Maar het schijnt dat de dames naar de bank moeten, dus nu gaan ze maandag pas! :D
Mooi, kan ik morgen lekker een beetje ronddwalen in het stadje hier. Heb er nu al zin in.
Mijn riviertrip (Tsiribihina rivier) en de Tsingy de Bemaraha en de trip naar Morondova, gaan een week in beslag nemen: Best kans dat een volgende update op zich laat wachten! :)
Eerste indruk van het land: mooi! En de mensen zijn ook heel vriendelijk en helemaal niet opdringerig! Zelfs de pousse pousse mannetjes zijn er na 3 keer nee van overtuigd dat ik echt zelf ga lopen!
Kan alleen maar geweldig worden hier!
Ze zouden alleen eens QWERTY toetsenborden moeten gaan gebruiken in plaats van AZERTY!
Abonneren op:
Posts (Atom)