Actie voor Madalief! (en wat foto's)

Zoals ik eerder al postte, ben ik langs geweest bij het kindertehuis van Madalief in Ambositra. Geweldige ervaring, bijzonder goed doel. Gewoon omdat ze de kinderen weer kind laten zijn. Ze krijgen gewoon 3 maaltijden per dag, kunnen naar school, doen hun klusjes in huis en als ze uit school komen, dan kunnen ze gewoon spelen. Zoals het hoort. Geen rondscharrelen op straat, geen zorg voor kleine broertjes of zusjes, niet hopen dat je 's avonds misschien wel zou kunnen eten, maar gewoon een veilige omgeving.

Nu ben ik op het forum waar ik al jaren veel te veel tijd spendeer een actie begonnen om geld in te zamelen. En dat gaat goed!! Er zijn al veel mensen die erg enthousiast hebben geroepen dat willen helpen en die geld hebben over gemaakt, maar daar kan altijd nog meer bij!
Wil je dus ook meehelpen, maak dan of zelf geld over naar Madalief (http://www.madalief.nl/) of mail even naar Fokvoormadalief@gmail.com voor de gegevens.

En voor de liefhebbers nog wat plaatjes uit Madagascar:

Zo! En nu wil ik weer terug naar Madagascar want daar is het tenminste warm! :)

Altijd komt het weer goed.

Als ik mij over een ding toch wel verbaasd heb afgelopen weken; dan is het dat alles hier eigenlijk altijd wel weer goed komt als je alleen reist. Ik heb wel eens 4 uur zitten wachten op een taxi brousse, om vervolgens ook nog eens over te moeten stappen naar ijn eindbestemming, maar dat kwam helemaal goed! Bij de overstap werd ik netjes naar het juiste busje gedirigeerd dat mij naar het taxi brousse station aan de andere kant van de stad zou brengen en ook daar werd ik weer netjes naar de juiste taxi brousse gedirigeerd en daar kreeg ik na 3 keer wijzen op mijn benen, ook nog eens een plek met beenruimte! Geweldig!

Als je je hotel niet kan vinden, dan is er altijd wel iemand die je daar naar toe wil brengen. Als je baalt omdat een wandeling in een national park wel heel veel gaat kosten (je betaald voor de gids niet per persoon, maar per groep. Je zult begrijpen dat het een stuk voordeliger is om wat reisgenoten te hebben), dan komt daar ineens toch een voordelige oplossing om de hoek kijken. Zit je je te bedenken of het wel verstandig en handig is om 800 km in een taxi brousse te gaan reiwen, dan ontmoet je ineens een chauffeur die jou wel een lift wil geven en dat eigenlijk gewoon doet omdat hij zijn engels wil oefenen en het wel gezellig vind om voor dat lange stuk wat gezelschap te hebben! En dan rij je die 800 km ineens in een hele dikke vette landcruiser en kun je vooral genieten van het gezelschap! Kom je aan bij een bungalow op een paradijselijk strand, is de deur ongeveer op neushoogte en krijg je een veel mooiere bungalow (ook met hogere deur!) voor hetzelfde geld! En zo gaat dat maar door hier. 

Gister weer hetzelfde, ik had bedacht dat ik graag naar Andasibe National Park wilde, omdat dat echt heel leuk schijnt te zijn en het redelijk dicht bij de hoofdstad ligt. Ik hoefde slechts 45 minuten te wachten op het vertrek van de taxi brousse, bij het overstappen duurde het ook wel helemaal 5 minuten voordat we verder gingen en ik werd voor de deur van het hotel afgezet. En daar hadden ze dan precies nog 1 kamer over en die kon ik mooi krijgen! En daarnaast kwam ik ook nog een hele gezellige Amerikaanse tegen die in Madagascar is voor haar werk en dus had ik een wandelgenootje voor de wandeling door het park en kon ik mee terug rijden naar Tana!

En het park was ook nog eens heel erg de moeite waard! Geweldig leuk en van dichtbij een aantal Indri Indri's gezien. En daar was zelfs een baby bij die aan het oefenen was met overspringen van tak naar tak! Hoe schattig kan het allemaal worden?!

En hoe kun je nu niet van het land houden!

Nu dus terug in Tana, bijna klaar om terug te vliegen en terugkijkend op een geweldig mooie reis en een geweldig mooi land! Absoluut een aanrader wat mij betreft en ik ga zeker terug om nog een ander stuk van het land te bereizen!

Ik ga binnenkort eens proberen wat foto's te uploaden. Kunnen jullie er ook van meegenieten!

Hotel Le Glacier

Ik ben weer terug in de stad waar ik begonnen ben. Nouja, waar ik geland ben. Heb een lift gekregen in een uitermate relaxte, belachelijk grote Toyota Landcruiser van een hele aardige chauffeur die erg blij was dat hij zijn engels kon oefenen. Een uitstekende win-win situatie dus!

Gisteravond ben ik naar het concert van Manaly in Hotel le Glacier geweest. De concerten hier zijn niet misselijk, want de band begon rond kwart voor 9, Manaly zelf een uur later ofzo en toen ik het om half 1 wel gezien had, waren ze nog steeds bezig! Volgend jaar komt Manaly naar Europa, ga dan zeker proberen om 1 of meerdere concerten mee te pikken.

Maar afijn, het concert was in Hotel Le Glacier. De tent heeft een bedenkelijke reputatie en die is volkomen terecht. Nu kom ik niet zo heel vaak in rare uitgaansgelegenheden, maar dit is echt heel bizar. Aan de ene kant heb je een restaurant, daar heb ik even wat gegeten voor het concert. De andere bezoekers van het restaurant waren mannen van middelbare leeftijd die duidelijk zaten te balen dat ze nog geen vrouw voor de avond hadden gescoord. Het had iets triestigs.

In het bar gedeelte, daar waar het optreden was, was het allemaal nog iets vreemder. De bar zat vol met Malagasy dames die er op hun paasbest uitzagen met 1 doel; een man scoren voor die nacht. Bloedmooie vrouwen, een à anderhalve kop kleiner dan ik ben en uitermate verleidelijk gekleed. En dan zie je weer die mannen van het restaurant binnen komen, op zoek naar een vrouw voor die nacht.

Nu ben ik natuurlijk heel saai en suf en burgerlijk enzo, maar ik vind het echt allemaal heel bizar om te zien. Nu vinden de dames het dan wel weer ontzettend grappig dat er ook een enorme vazaha mee staat te swingen op hun favoriete muziek. Want uiteindelijk was ik daar voor de muziek en die is best leuk (niet altijd, maar vaak wel), en daar kun je best lekker op dansen. Alhoewel het dansen er hier iets anders aan toegaat dan in Nederland, er is "iets" meer lichamelijk contact dan wij gewend zijn. Maar ik moet het de Malagasy mannen nageven, ze hebben bijzonder weinig pogingen ondernomen om aan mij te zitten, dus behalve dat het steeds drukker werd op de dansvloer en dat ik het sfeertje rond middernacht een beetje onprettig begon te vinden, was het een goed feestje! Maar wel een hele bizarre tent. Geloof niet dat het mijn favoriete tent zal worden ooit!

Nog anderhalve dag te gaan hier. Vertrek zo snel voor een tripje naar Andasibe NP om daar morgenochtend een wandeling te kunnen maken en de Indri's te horen.

De mannetjes en het paradijs.

De taxi brousse (eigenlijk een camion brousse; een vrachtwagen) naar Ifaty, belandt op een bepaald punt namelijk altijd in het zand. Dat is niet zo heel vreemd,  want het zand is daar wel heel erg mul en de vrachwagens zijn wel heel erg zwaar beladen. Niet alleen met passagiers, maar vooral heeeeeeeeeeel erg veel goederen. Maar wat doe je in zo'n geval; de passagiers stappen uit. Alle lokale mensen gaan direct plassen naast de vrachtwagen, al dan niet achter een bosje. Ik als vazaha vind dat natuurlijk niet nodig, ik kijk vooral naar uit welke vrachtwagen ik kom en ga geduldig staan kijken hoe de mannetjes er voor gaan zorgen dat de vrachtwagen weer los komt zodat we verder kunnen. Er worden wat platen onder geschoven, er wordt wat gegraven, maar er worden vooral veel aanwijzingen gegeven. De mannetjes zijn namelijk erg goed in aanwijzingen geven.
Het duurt een uurtje, maar dan is de vrachtwagen los en kunnen we weer verder naar Ifaty.

Dit was niet de eerste ervaring met mannetjes. Mannetjes vind je namelijk op ieder taxi brousse station. Daar proberen ze van alles te regelen voor iedereen die in of uit een taxi brousse wil stappen. Daar verdienen ze namelijk hun geld mee. Je wordt er alleen wel moe van als je door 8 van die mannetjes tegelijk wordt bestormd en ze allemaal tegelijk wat voor je willen gaan regelen, maar jij wilt het eigenlijk zelf regelen.
Niet te moeilijk over doen, altijd zicht houden op je tas (die nemen ze graag mee, want dan volg je ze tenminste) en vriendelijk blijven glimlachen. Dan valt het allemaal best mee.

Maar ik was dus in het paradijs beland; Ifaty. Geweldig mooi. Ik kwam aan bij het hotel en daar heb je dan zo'n mooi doorkijkje door het restaurant richting de palmbomen, de blauwe zee en het witte zand. En toen ze ook nog eens een hele toffe bungalow voor me hadden (eentje waarbij de deurpost niet 10 cm lager was dan mijn lengte) was ik helemaal blij! Ik heb dan ook helemaal niets gedaan in Ifaty. Ik zou gaan snorkelen, maar de man van het snorkelen was de avond ervoor nogal doorgezakt en onvindbaar, dus hij was kwijt. Dan maar met een paar belgen een beetje rondhangen en in de middag met een van de belgen mee naar een dorpje om foto's te maken. Op www.dieveeschamf.com kun je wat voorbeelden vinden van foto's van afrikaanse dorpjes. Ik ga ze dit weekend op groot formaat (7 meter breed is me verteld) bekijken in Antananarivo, maar het is wel heel leuk om te zien hoe zo'n foto tot stand komt. En je komt nog eens ergens waar je anders niet zou komen.

Maar daar ging het niet over. Het ging over het paradijs dat Ifaty heet. Ifaty is mooi en geweldig, zolang je je ogen maar sluit voor alle (kinder)prostitutie die je daar tegen komt.
Op dat geweldige strand lopen bergen kinderen rond die druk bezig zijn met kettingen te verkopen. En massages te geven. En ze willen ook wel meer naar je bungalow voor die massage. En dan willen ze ook wel meer doen. Nu zijn natuurlijk niet alleen kinderen (gelukkig niet), maar het is wel heel schrijnend om het van zo dicht mee te maken. En ik word toch een beetje triest van zo'n mooi meisje dat dat een beetje ongelukkig zit te zijn met zo'n westerse toerist in de hoop dat hij goed betaald die nacht.
De keerzijde van het paradijs dus. Overigens is dit niet typisch Malagasy ofzo, je komt het in heel veel landen tegen, denk maar aan Thailand, de Filipijnen en Cambodja. Alleen zijn dat meestal de oorden die ik vermijd, maar nu dus even niet.

Morgen weer richting het noorden!

Taxi Brousse

Zoals wel vaker verplaats ik me tijdens mijn vakantie met het openbaar vervoer. Soms krijg je een lift van iemand, maar in dit geval vermaak ik me opperbest met de taxi brousses.

Taxi Brousses zijn taxibusjes. Je kent ze in Nederland wel als van die bedrijfsbusjes. Tegen de tijd dat die dingen niet meer mogen in europa, worden die dingen verscheept naar Madagascar, zetten ze er 4 rijen bankjes in, gaat er een imperial op en zo kun je mensen vervoeren. De busjes vertrekken meestal pas als ze helemaal vol zijn. Dus het is zaak om bijtijds naar het station te gaan, want dan zijn er meer mensen en vertrekken de busjes dus sneller. Anders kun je zomaar wel eens een uur of 4 moeten wachten.

Op zo'n bankje in zo'n busje passen echt 4 mensen. En vaak ook nog wel 5. Het grootste aantal passagiers dat ik heb geteld in een taxi brousse is 24 volwassenen en 8 kinderen. En ja, dat is heel erg vol.
Vanochtend zag ik nog een Renault 4 waar 5 mensen op de voorstoelen wzaten. En ja, de chauffeur zat bij iemand op schoot.

In de taxi brousse ben je ook overgeleverd aan de muzikale voorkeur van de chauffeur. En die varieert sterk, maar religieuze muziek hoor ik regelmatig voorbij komen. Dat is gelukkig niet van die saaie religieuse muziek als je hoor in de Nederlandse kerken, dit ik behoorlijk goed aan te horen. Allemaal a capella gezongen en het klinkt vrolijk. En soms gaan er ook mensen meezingen, heel gezellig allemaal.

Verder moet je vooral hopen op een goede plek in de taxi brousse. Zeker als je wat langer bent dan de gemiddelde Malagasy. Verder naar achteren, betekent minder beenruimte en het is best vervelend als je benen gewoon te lang zijn en je kunt geen kant op. De beste plaatsen zijn voorin naast de bestuurder, dan zie je alles lekker goed en zit je ook niet helemaal op elkaar geplakt. Best prettig.

Taxi Brousses zijn ook een soort mini vrachtwagens. Als ik soms zie wat ze allemaal wel niet op het dak van die dingen gooien, dan verbaas ik me heel erg. Het is niet alleen reguliere bagage, maar ik zie ook regelmatig verschillende 50 kilobalen meel ofzo op het dak verdwijnen. Het verbaast me dan ook nog steeds dat je zo weinig taxi brousses ziet die door hun assen zijn gezakt.

Taxi Brousse, je moet er van houden. :)

Ik heb een aanbidder!

Geweldig! Ik heb een aanbidder! En niet zo maar eentje, nee, een heuze beroemde Malagasy zanger die Manaly heet. Nu heb ik natuurlijk geen idee of we het hier over een echte bekende zanger hebben of dat we het over het kaliber winnaar van de soundmixshow in 1994 hebben. Maar hij heeft wel zijn eigen t-shirts met zijn hoofd er op! En dat zijn echt hele lelijke t-shirts, maar dat hoort er ook weer bij.

Maar hoe kom je aan zo'n allerschattigste aanbidder. Dat is betrekkelijk eenvoudig. Je komt aan in Ambalavao, daar zie je allerlei posters hangen waar je niets van begrijpt behalve dat er vandaag dus kennelijk iets is. Dus je vraagt in je allerbeste Frans aan de dame van het hotel  wat er aan de hand is. Die snapt er natuurlijk niets van, dus sleur je haar mee naar buiten. De dame begint iets te stamelen over "la grande spectacle" en dat het tot 6 uur zou duren. Snel camera gepakt, alle zeiknatte spullen van Ranamofana uitgehangen, en naar het terrein van het spectacel gegaan. De lokatie kon niet missen, je hoefde alleen het geluid maar te volgen.

Eenmaal op het terrein blijk je zelf ineens het grande spectacle te zijn, want ik was de enige vazaha daar. Maar veel mensen en veel muziek waar wij vazaha ook niet zo heel veel mee kunnen. De manier van dansen is ook heel anders hier, je schudt hier heel veel met je kont en benen en daar is volgens mij best wel wat oefening voor nodig om dat op een charmante manier te doen.

Maar de hoofdact dus, Manaly, het was best leuke muziek. Je moet er van houden, maar ik vind optredens altijd wel leuk eigenlijk, tenzij de muziek te erg is, maar dat viel hier nog wel mee. :)

Tijdens de show had ik al bedacht dat ik natuurlijk wel op de foto moest met deze muzikale held en zo geschiedde. Na het optreden naar de zijkant van het podium gelopen, er werd naar me gezwaaid; dus ik zwaaide terug (dat doe ik al weken, dus ik ben behoorlijk goed geconditioneerd in mijn zwaaigedrag) en werd naar het podium gebaard. Volgzaam als ik (af en toe) ben, ging ik dus naar het podium en daar kwam ik alleen met Manaly op het podium te staan! Het was geweldig! Hij spreekt geen woord engels, ik alleen heel brak frans. Hij is een kop kleiner en deed heel erg zijn best om indruk op mij te maken. Ik moest vooral naar zijn optreden in Tana komen op 6 november en we moesten bellen of sms'en! Ow; en of ik mee ging naar zijn hotel! Nu was dat toevallig hetzelfde hotel als waar ik in verbleef, dus dan ben ik niet zo moeilijk. Toen hij vroeg of ik mee ging naar zijn kamer of dat hij mee zou gaan naar mijn kamer, heb ik hem maar verteld dat ik groot voorstander was van wat drinken. Heel subtiel natuurlijk.

Afijn; hij aan de thee, ik aan de cola en binnen 5 minuten kreeg ik liefdesverklaringen om mijn hoofd geslingerd. Hij had me tijdens het optreden al gezien, kon zijn ogen niet van me afhouden (dat kan, ik val best op in een enorme berg Malagasy vanwege mijn lengte, mijn huidskleur en de kleur van mijn haar) tijdens dat optreden en wist het echt zeker, hij hield van me! Hij zou eigenlijk op familiebezoek gaan in Tulear, maar dat wilde hij afzeggen om bij mij te kunnen zijn. Echt heel schattig; ik hoefde maar te zeggen wat ik wilde, hij zou het doen. Dus hij is gewoon naar zijn familie in Tulear gegaan, ik ben gewoon mijn ding gaan doen (veel lopen dus vooral) en hij is gister weer naar Tana vertrokken en nu ben ik in Tulear!

Ter compensatie zijn we gezellig aan het sms'en in brugklas Frans en zien we elkaar weer in de hoofdstad over een week.
Ben benieuwd hoe dit gaat aflopen!

Treinen, regen, lopen, klimmen, lopen.

Ik had jullie achter gelaten in Ambositra, maar dat is alweer even terug. In de tussentijd heb ik veel gezien en gedaan.

Een van de meest bijzondere dingen was de treintocht van Fianaransoa naar Manakara. Het is een tochtje van 163 km, maar je doet er de hele dag over. Dat komt doordat de trein niet zo hard gaat, maar dat komt ook omdat de trein tergend lang stopt in alle dorpjes waar je doorheen komt. Maar juist dat maakt het zo mooi en bijzonder. De trein rijdt door het regenwoud heen en dat betekent een geweldig mooie natuur. Bomen, rijstvelden, bananenbomen,  struiken, af en toe een hutje en af en toe een dorpje waar de hele bevolking uitloopt voor de trein.
In al die dorpjes proberen ze dan ook vanalles te verkopen aan de treinpassagiers en dat is soms leuk en vermakelijk, soms zijn de mensen (vaak kinderen zelfs) zo verschrikkelijk volhardend, dat het niet leuk meer is. Maar dat maakt de ervaring natuurlijk niet minder bijzonder.
Absoluut een aanrader.

Vervolgens heb ik in 3 grote parken, grote wandelingen gemaakt. Als eerste heb ik in Ranamofana in de zeikregen zo'n 5 uur in het regenwoud gelopen. Het was zo mooi dat het niet eens meer boeide dat ik volkomen doorweekt was. Nog een geweldige waterval gezien waar je volgens de gids ook kon trouwen, het is alleen te hopen dat het dan wat minder hard regent!
Geen eenvoudige wandeling, maar als je tussen de bomen doorrent omdat je een lemur aan het achtervolgen bent, dan boeit dat allemaal niet meer! :)

Na Ranamofana ben ik richting Ambalavao gegaan waar ik een aanbidder heb opgedaan, maar meer daarover in een volgende log. Bij Ambalavao heb je het Anja Reserve liggen; een soort prive park waar je ook geweldig kunt lopen. Iedereen doet daar eigenlijk de 2 uur durende wandeling op zoek naar lemuren, maar ik had een gids aan de haak geslagen die een 5 uur durende wandeling verzorgde inclusief een klim naar de top van een berg. Ok, ik heb weer lopen vloeken bij het klimmen want ik ben daar gewoon niet zo goed in en het helpt ook niet echt mee als je leeft op 2 maaltijden per dag, maar wat was het de moeite waard! Het landschap is geweldig mooi daar en na die verschrikkelijke klim kwamen we in een stuk bos terecht waar een hele berg ringstaart lemren zaten. Echt te schattig! En leuk!

Volgende stop was Isalo, ook een van de bekendste parken van Madagascar. Absoluut heel erg mooi. Dit park bestond vooral uit kliffen en zandkleurige rotsen, en dan met wat kloven waar weer veel bomen staan en waar je af en toe wat watervallen met "zwembaden"  hebt. Zelfs ik kon het  water niet weerstaan en ben het water in gedoken. Geweldig lekker en geweldig mooi. De tempratuur hier in het Zuiden van Madagascar loopt behoorlijk op en dan is een duik in het koude water toch wel heel erg lekker!

Maar het is wel weer even genoeg gelopen, geklommen en nog meer gelopen. Nu tijd voor het strand.

Madalief!

Het duurt even, maar uiteindelijk dan toch nog een update. Internetverbindingen zijn hier schaars en als ze er al zijn, dan zijn ze vaak behoorlijk brak.

Maar Madalief dus. In Ambositra ben ik langs geweest bij het kindertehuis van Madalief. Ik zat in het vliegtuig naar Madagascar met Remi; een van de drijvende krachten achter Madalief. De stichting is destijds opgezet door een aantal reisleidsters van Baobab om iets terug te kunen doen voor de bevolking van dit dorpje. Dat iets terug doen doen ze nu al een aantal jaren door alleenstaande vrouwen een veilig onderkomen te bieden, schoolgeld voor kinderen te betalen en ook nog eens zo'n 50 kinderen op te vangen in het kindertehuis. Kinderen die anders geen veilig huis hebben, geen 3 maaltijden per dag krijgen en die geen kind kunnen zijn omdat ze moeten werken.
Daarnaast zijn ze op dit moment een guesthouse aan het bouwen waar de kinderen kunnen gaan werken als ze klaar zijn met school. Zo'n kans zouden ze zonder Madalief nooit krijgen.

Als je daar zo zit en je ziet die blije hoofden van die kinderen voorbij komen terwijl ze alle volwassenen een handje geven, dan word je vanzelf gegrepen door het idee dat je ook wat wilt doen om te kunnen helpen. Dus als ik binnenkort terug ben in NL ga ik geld inzamelen zodat Madalief nog meer goeds kan doen!

Kijk alvast eens op www.madalief.nl

Salama Vazaha!

Hallo vreemdeling, dat is wat ik de afgelopen dagen heel veel heb gehoord. De riviertrip was uitermate ontspannend. Je kunt dan ook weinig anders doen dan liggen, af en toe wat lezen, weer verzitten, je nog eens insmeren met zonnebrand, nog een slok water nemen, weer eens anders gaan zitten, een foto maken, opveren als ze zeggen dat er wat bijzonders te zien is, vriendelijk terugroepen en zwaaien naar mensen en kinderen op de kant en dan nog maar even je ogen dicht doen. Het is best zwaar om 2,5 dagen in en pirogue (uitgeholde boomstam) te hangen. Maar het is ook wel heel bijzonder en ontspannen.

Daarnaast heb je ook alle tijd om je te realiseren dat mensen het hier echt heel zwaar hebben. Op de oevers van de rivier staan regelmatig hutjes waar mensen naar je staan te zwaaien. Je kent het wel , van die schattige rieten hutjes die er enorm rustiek uitzien. En dat is leuk totdat je je realiseert dat daar ook echt mensen wonen, en dat ze daar met hele gezinnen in wonen. En dat ze geen wc hebben. En geen douche. En geen electriciteit. En dat ze daar waarschijnlijk ook nooit weg komen. En dat die paar vreemdelingen op de rivier wel eens echt het hoogtepunt van de dag kunnen zijn.

Na 2,5 dagen in de brandende zon kwamen we definitief aan land en hoefden we alleen nog maar naar de plek te lopen waar de 4x4's op ons zouden staan te wachten. De tassen werden op een ossenkar gegooid en wij hoefden alleen maar te lopen. Mooie wandeling met als einddoel de eerste Baobabs! Tof!
En we konden er zelfs nog foto's van maken  bij zonsondergang! Dat was niet de planning, maar het duurde uiteindelijk nog een uur of 4 voordat de 4x4's er waren. Gelukkig zaten we in de schaduw en hadden ze er koele drankjes en wc's! Wij vazaha's zijn toch een beetje verwend vrees ik.

Na een avond in een echt bed geslapen te hebben konden we de volgende dag weer verder naar de Tsingy de Bemaraha. En dat was mooi! Puntige rotsen die duizenden jaren geleden door het water op deze manier zijn uitgesleten en dat ziet er heel erg mooi en bizar uit!  Ik had graag een poging ondernomen om wat foto's up te loaden, maar ik vrees dat ik daarvoor nog 5 jaar te vroeg in Madagascar ben. Google en verbaas je!

Laatste bestemming van dit stukje van de reis was de Avenue de Baobab. Geen eenvoudige tocht om daar te komen overigens, zo moesten we een stukje met de ferry. Stel je daar niet te veel bij voor, want het ziet er uit als een paar oude roeiboten waar wat planken op liggen en waar een dieselmotor op is gemonteerd. Ik geloof dat alle aanwezige toeristen verbaasd en vertwijfeld hebben staan kijken naar hoe ze daar 9 (!) auto's op kregen! Bewezen stabiele constructie bedacht ik mij en zoals je merkt hebben we het overleefd!

De Avenue de Baobabs was geweldig. De bomen zien er uit alsof ze uit de grond zijn gerukt en op hun kop er weer in zijn gezet en ze zijn enorm groot! Het was absoluut de reis waard! Maar simpel gezegd blijft het ook wel gewoon een rijtje bomen en die heb je ook wel gezien na een half uurtje.

Na Morondava ben ik met een paar Fransen terug gegaan naar Antsirabe. En de dag daarna alweer verder gegaan naar Ambositra. Dat was maar 2 uur met de taxi brousee (taxibusje waaran wij vinden dat er 10 mensen in passen, maar waarvan de  Malagasy vinden dat er wel 20 in passen) en ik hoefde er maar 3 uur op te wachten! Dat viel best mee.

Meer over Ambositra in een volgende log!

Plannen zijn er om te wijzigen!

Gister na een lange en vermoeiende vlucht (alles waarbij ik om half 4 mijn bed voor uit moet vind ik lang en vermoeiend) goed aangekomen in Madagascar. Vlucht had vertraging, zat stampvol en Ivato International Airport is best klein, en dan krijg je best enorme rijen. Maar het is gelukt, ik ben door de douane gekomen, mijn tas was er gewoon en zo kon ik heel eenvoudig geld wisselen (ook al geen probleem!) en naar het hotel wat vlakbij het vliegveld lag.
Vanochtend mocht ik daar het enorme bedrag van 50.000 Ariary afrekenen, en daar schrok ik best wel van! Totdat ik het ging omrekenen en ik bedacht dat het 16 euro was ofzo!

Na het ontbijt naar de stad gegaan met een taxi, tot de conclusie gekomen dat ik echt nog wat moete oefenen met mijn Frans en door een hotel doorgestuurd naar een touragent en daat mijn riviertrip geboekt. Tot zover alles volgens plan.
Want het zou wel handig zijn als ik dan ongeveer gelijk in de auto kon springen om naar Antsirabe te gaan zodat ik bij de rest van de groep kon aansluiten. Ik kreeg gelukkig nog de tijd om even een telefoon te kopen omdat die van mij het hier natuurlijk weer niet deed en goed een uur later (nouja, anderhalf uur) stond er inderdaad een auto voor me klaar die mij naar Antsirabe zou brengen. Geweldig mooi landschap gezien onderweg en na een rit van een uur of 4 (het is toch wel 160km) waren we dan in Antsiabe, waar de rest van de groep kwijt was. De ene helft was al onderweg en de andere helft was nog niet in Antsirabe en zouden de volgende dag pas gaan; Ik mocht kiezen; met een taxi brousse naar het opstappunt of de volgende dag pas vertrekken en ook een dag later terug. Aangezien ik nu nog vind dat ik tijd zat heb, ging ik voor morgen vertrekken. Maar het schijnt dat de dames naar de bank moeten, dus nu gaan ze maandag pas! :D

Mooi, kan ik morgen lekker een beetje ronddwalen in het stadje hier. Heb er nu al zin in.
Mijn riviertrip (Tsiribihina rivier) en de Tsingy de Bemaraha en de trip naar Morondova, gaan een week in beslag nemen: Best kans dat een volgende update op zich laat wachten! :)

Eerste indruk van het land: mooi! En de mensen zijn ook heel vriendelijk en helemaal niet opdringerig! Zelfs de pousse pousse mannetjes zijn er na 3 keer nee van overtuigd dat ik echt zelf ga lopen!
Kan alleen maar geweldig worden hier!

Ze zouden alleen eens QWERTY toetsenborden moeten gaan gebruiken in plaats van AZERTY!

Madagascar

Ik heb de knoop doorgehakt, ik ga naar het land waar ik al heel erg lang over roep dat ik er heel graag naar toe wil! Ik ga naar Madagascar. Het land van de baobabs, lemuren en rode aarde. Iedere keer als ik beelden zie van het land word ik een beetje warm van binnen en dan moet je er maar een keer naar toe gaan natuurlijk.

Madagascar dus, vertrek 9 oktober, terug op 9 november. Gewoon een maand weg. En in de voorbereiding loop je vooral tegen vragen en onzekerheden aan. Vragen als hoe zit het nu eigenlijk met de politieke situatie daar? En hoe zit het nu met het visum? Is het wel gratis of toch niet en hoe zit het nu met die wachttijden op het vliegveld? Valt het echt wel mee of moet ik die "wachttijden die op kunnen lopen tot 15 uur" serieus nemen? En hoe moet ik het eigenlijk regelen met geld? Mijn gewone pinpasje werkt niet, dat weet ik, maar kan ik wel of niet vertrouwen op mijn Visa creditcard? Of kan ik toch maar beter Traveller Cheques (ja, die dingen bestaan nog steeds) halen? Of toch maar gewoon een hele berg cash mee?

Vragen, vragen, vragen. Gelukkig komt er steeds meer helderheid in en kan ik me steeds meer focussen op wat ik nu allemaal ga doen daar. En daar heb ik zin in!

Wat ik allemaal wil gaan doen:
- In een uitgeholde boomstam op de Tsiribihina rivier varen
- Naar de Tsingy de Beramaha
- De Avenue de Baobab bewonderen
- Naar de Isalo en Ranamofana parken
- Lemuren, kameleons en andere beesten spotten
- Met de trein naar Manakara
- Onderweg nog een paar steden/dorpen bezoeken
- Eindigen op het strand van Ifaty