Over aandacht heb ik hier niet te klagen. Kinderen die naar je zwaaien, kinderen die naar je roepen, mannen die aandacht van je willen en iedereen die je aanstaart. Ik vraag me af of ik er ooit aan zal gaan wennen.
In de tussentijd probeer ik zo vriendelijk mogelijk te blijven en is de vriendelijke doch hopelijk enigszins afstandelijke glimlach niet meer van mijn gezicht af te krijgen. Ik heb mijn koninklijke zwaai verder geperfectioneerd (erg handig als je moet zwaaien vanuit auto's of bussen naar kinderen langs de weg).
En soms willen kinderen je dingen verkopen. Zakdoekjes ofzo (erg fijn want het is wel heel erg extreem stoffig hier!). Of kauwgum. En ze spreken best 3 woorden engels. En ze willen ook een pen van je. En ze lopen graag heel ver met je mee terwijl ze tegen je aanpraten. :D
De tactiek die je hier het beste kunt toepassen is afleiden en van onderwerp veranderen. Bijvoorbeeld vragen of ze een pen voor je hebben. Of beginnen over school. Of vragen waar ze vandaan komen. Werkt eigenlijk altijd. :)
Iets moeilijker zijn de mannen. Die vinden enigszins blonde vrouwen namelijk reuze interessant. Vooral als ze alleen reizen, lang zijn en borsten en billen hebben. Dus zo af en toe krijg ik een aanbod van een man die "fun" met me wil hebben. Of meer zoekt achter mijn (volgens mij) normale gedrag.
Nouja, komt allemaal wel goed. Ook met een glimlach kan ik ze altijd nog afwijzen en anders win ik het fysiek nog wel van ze. :P
De afgelopen week weer veel gedaan. :) Na Addis Abeba ben ik naar Bahir Dar gegaan. Het zou natuurlijk leuk zijn als ik nu hele dramatische verhalen zou vertellen over de busreis, maar die was uitermate relaxt. Sky Bus heeft namelijk hele relaxte touringcars rijden. Met airco. En beenruimte enzo. En dat was bijzonder goed te doen.
Maar in Bahir Dar heb je Lake Tana en de bron van de Nijl. Of van de Blauwe Nijl, dat kan ook. En bij dat meer, daar heb je hele mooie toffe kloosters waar je naar toe kunt. En dat was ook wel weer heel erg leuk eigenlijk. met een stuk of 10 toeristen in een bootje naar de kloosters varen en je daar verbazen over het feit dat een klooster gemaakt van hout en modder en stro gewoon al meer dan 200 jaar bljft staan. Maar de schilderingen in die kloosters, ik was echt serieus onder de indruk! Zo onwijs mooi!
En natuurlijk dan ook nog de monnik die op zijn gemaak gaat bladeren in een 800 jaar oud boek om iets op te zoeken. 10 toeristen in shock, en die man maar zoeken! Geweldig!
Na Bahir Dar doorgegaan naar Gondar. Met een minibus deze keer. En weer geen dramatische verhalen. Want het ding reed gewoon, was niet overvol en er was ook nog beenruimte! Onvoorstelbaar!
In Gondar heb ik samen met een Nederlander, een Egyptische, een Oostenrijker en een Amerikaan een wandeling in de Simien mountains geregeld. Nu ben ik niet de allerbeste klimmer (understatement!) en is het op 3500 meter niet veel beter. Maar het was wel mooi. En 's nachts gruwelijk koud.
Voor het drama zijn we wel met de langzaamste 4x4 van Ethiopie van en naar het national park gereden. Maar verder was het tof! Vooral het gezelschap was erg tof. :)
Ondertussen ben ik al 2 weken onderwerg en weet ik ook hoe de laatste 2 weken eruit gaan zien. Morgen vertrek ik naar Bahir Dar (alweer), daar krijg ik zondag een lift naar het begin van de Tesfa Trekking (http://www.tesfatours.com/) en daar ga ik dan 4 dagen in de buurt bij Lalibella lopen. Daar kom ik dan de 30e aan en blijf ik tot in het nieuwe jaar. Daarna nog een stuk naar boven richting Axum en dan de 6e weer naar Addis om te voorkomen dat ik ergens vast zit tijdens het Ethiopische kerst. :)
Fijne feestdagen vanuit Ethiopie!
vrijdag 24 december 2010
vrijdag 17 december 2010
Alsof je in een documentaire bent beland....
De eerste week van mijn verblijf in Ethiopie heb ik in het zuiden van het land doorgebracht; in de Omo Valley. De Omo Valley is interessant omdat daar de tijd stil lijkt te hebben gestaan bij de stammen die daar leven. De manier waarop ze leven is al duidezenden jaren hetzelfde. En als toerist kun je dan een 4x4 huren en er een kijkje gaan nemen.
Ik heb er toch best nog wel lang over getwijfeld of ik wel of niet naar het zuiden zou gaan. Aan de ene kant is het onwijs tof om te zien hoe die stammen leven en levert het vast de meest geweldige plaatjes op. Aan de andere kant is het net alsof je naar een dierentuin gaat, alleen ga je dan geen dieren kijken maar mensen. Hele nare gedachte eigenlijk. En nu ik terug ben, weet ik nog steeds niet wat ik er van moet vinden.
Ik vertrok vorige week zaterdag met Abraham (volgens Lonely Planet de beste chauffeur van Ethiopie), zijn broer Jared die in de VS woont maar hier op vakantie was, diens (tijdelijke) vriendinnetje Banshie (ofzo) en Dani (een vrolijke spanjaard), richting het zuiden. Leuke mensen! Heel belangrijk, want je hangt een week lang met ze rond, waarvan het grootste deel in een auto.
Het landschap van Ethiopie is mooi, er is weinig wildlife te zien (maar daarvoor ga je dan ook niet naar Ethiopie), maar het werd pas bijzonder toen we stopten bij een aantal marktjes. Heel veel mensen leven nog op een traditionele manier en kleden zich dus ook op een traditionele manier (denk aan dingen met kralen, bijzondere haardrachten en een paar lappen leer die volstaan als kleding). En als je dan op zo'n stoffige markt loopt, waar normaal geen enkele toerist stopt, dan vind ik het helemaal geweldig!
Waar ik meer moeite mee had was de Bull jumping ceremonie bij de Hamer stam. Bij deze ceremonie moet een jongen zijn mannelijkheid bewijzen door op een koe te springen en vervolgens over nog 10 koeien te rennen. En dit dan een keer of 6 achter elkaar. Als hij die heeft volbracht, mag hij een vrouw uitzoeken en krijgt hij bij een volgende ceremonie respect van alle vrouwen die zich dan aanbieden en dan mag hij hun met takken slaan. Tot bloedens toe. Best lelijke littekens krijg je daar van, maar dat is dan ook wel weer een soort van ere-litteken.
Afijn, met mijn westerse standaarden, vond ik het maar moeilijk te bevatten. Deze cultuur en wat deze mensen doen staat zo ontzettend ver af van onze westerse cultuur, dat je gewoon het gevoel hebt dat je in een documentaire bent beland.
Ook bizar was een bezoek aan de Mursi stam. De stam waarbij de vrouwen schotels in hun lippen hebben. En schotels in hun oorlellen. Als je daar aankomt bij een dorp, word je gelijk door alle inwoners van het dorp bestormd en willen ze geld van je zien in ruil voor foto's.
Ik vond het maar bedreigend. En heel bizar. Zoals wij aan ons haar staan te plukken uit verveling, zo staan de meisjes (vrouwen zijn het vaak nog niet eens, die schotel wordt er vrij vroeg ingeramd namelijk!) aan hun bungelende lip te plukken.
Je wordt er bijna misselijk van. :(
Hoogtepunt van de trip was wat mij betreft het bezoek aan de Bana stam. Daar waren we te gast bij een familie die Abraham goed kende en daar waren we niet de toeristen die even snel foto's kwamen maken. Deze mensen vonden het gewoon onwijs tof dat wij op bezoek kwamen en hebben voor ons een feest georganiseerd met 2 vers geslachte geiten. Ja, tuurlijk mocht je daar ook foto's van maken.
En ze gingen ook voor ons dansen. En we mochten ook meedoen. Nu ben ik natuurlijk extreem goed in doen alsof ik niet begrijp wat de bedoeling is, dus heb ik me fijn van de domme gehouden. Ik zat niet echt heel erg hard te wachten op een vrolijke gespierde bana jongen voor mijn tent midden in de nacht. Het dansen had namelijk nogal een uitdagend karakter.
Nu vonden een aantal dames die naast mij stonden, het nogal leuk om mij de hele tijd naar voren te duwen, maar ik heb het allemaal overleefd en het was geweldig leuk! Gewoon ook omdat je wat meer tijd hebt. En omdat we op bezoek mochten bij de koning van het dorp. Geweldig. Een enorm oude man (van 72, wat helemaal niet zo oud is voor onze begrippen, maar hier is dat dus enorm oud) met 6 vrouwen, 20 kinderen en ik geloof niet dat hij heel veel farenji's (buitenlanders dus) had gezien voor ons.
Gelukkig vond hij het ook geweldig om op de foto te gaan, dus ik heb wat geweldige plaatjes van deze held.
Al met al was het behoorlijk bizar, deze week in de Omo Valley. Heel bijzonder, maar het staat allemaal zo ontzettend ver van je af dat je af en toe echt het gevoel hebt in een documentaire te zijn beland. Ben blij dat ik er ben geweest, weet niet of ik er nog een keer naar toe ga.
Maar nu weer terug in Addis en even bedenken hoe ik de noordelijke route ga aanpakken. Als het goed is vertrek ik zondag richitng het noorden richting Bahir Dar, Gondar, de Simien Mountains, Axum en Lalibella. En dan ook nog 2 trekkings erin zien te proppen. Leuke uitdaging weer. :)
Mocht iemand trouwens nog vinden dat ik vreemde en wilde en heftige reizen onderneem; check deze gasten. Jeremy kwam ik tegen in Addis en loopt nu als het goed is door de Danakil Depressie (gekkenwerk als je het mij vraagt!): www.jeremycurl.com
Peter Lei kwamen we tegen op de fiets ergens op een zandpad in de bloody middle of nowhere in Zuid Ethiopie. Hij was al 9 maanden onderweg op de fiets vanuit Kaapstad en onderweg naar Denemarken. Alleen. http://slownomad.wordpress.com
Ik heb er toch best nog wel lang over getwijfeld of ik wel of niet naar het zuiden zou gaan. Aan de ene kant is het onwijs tof om te zien hoe die stammen leven en levert het vast de meest geweldige plaatjes op. Aan de andere kant is het net alsof je naar een dierentuin gaat, alleen ga je dan geen dieren kijken maar mensen. Hele nare gedachte eigenlijk. En nu ik terug ben, weet ik nog steeds niet wat ik er van moet vinden.
Ik vertrok vorige week zaterdag met Abraham (volgens Lonely Planet de beste chauffeur van Ethiopie), zijn broer Jared die in de VS woont maar hier op vakantie was, diens (tijdelijke) vriendinnetje Banshie (ofzo) en Dani (een vrolijke spanjaard), richting het zuiden. Leuke mensen! Heel belangrijk, want je hangt een week lang met ze rond, waarvan het grootste deel in een auto.
Het landschap van Ethiopie is mooi, er is weinig wildlife te zien (maar daarvoor ga je dan ook niet naar Ethiopie), maar het werd pas bijzonder toen we stopten bij een aantal marktjes. Heel veel mensen leven nog op een traditionele manier en kleden zich dus ook op een traditionele manier (denk aan dingen met kralen, bijzondere haardrachten en een paar lappen leer die volstaan als kleding). En als je dan op zo'n stoffige markt loopt, waar normaal geen enkele toerist stopt, dan vind ik het helemaal geweldig!
Waar ik meer moeite mee had was de Bull jumping ceremonie bij de Hamer stam. Bij deze ceremonie moet een jongen zijn mannelijkheid bewijzen door op een koe te springen en vervolgens over nog 10 koeien te rennen. En dit dan een keer of 6 achter elkaar. Als hij die heeft volbracht, mag hij een vrouw uitzoeken en krijgt hij bij een volgende ceremonie respect van alle vrouwen die zich dan aanbieden en dan mag hij hun met takken slaan. Tot bloedens toe. Best lelijke littekens krijg je daar van, maar dat is dan ook wel weer een soort van ere-litteken.
Afijn, met mijn westerse standaarden, vond ik het maar moeilijk te bevatten. Deze cultuur en wat deze mensen doen staat zo ontzettend ver af van onze westerse cultuur, dat je gewoon het gevoel hebt dat je in een documentaire bent beland.
Ook bizar was een bezoek aan de Mursi stam. De stam waarbij de vrouwen schotels in hun lippen hebben. En schotels in hun oorlellen. Als je daar aankomt bij een dorp, word je gelijk door alle inwoners van het dorp bestormd en willen ze geld van je zien in ruil voor foto's.
Ik vond het maar bedreigend. En heel bizar. Zoals wij aan ons haar staan te plukken uit verveling, zo staan de meisjes (vrouwen zijn het vaak nog niet eens, die schotel wordt er vrij vroeg ingeramd namelijk!) aan hun bungelende lip te plukken.
Je wordt er bijna misselijk van. :(
Hoogtepunt van de trip was wat mij betreft het bezoek aan de Bana stam. Daar waren we te gast bij een familie die Abraham goed kende en daar waren we niet de toeristen die even snel foto's kwamen maken. Deze mensen vonden het gewoon onwijs tof dat wij op bezoek kwamen en hebben voor ons een feest georganiseerd met 2 vers geslachte geiten. Ja, tuurlijk mocht je daar ook foto's van maken.
En ze gingen ook voor ons dansen. En we mochten ook meedoen. Nu ben ik natuurlijk extreem goed in doen alsof ik niet begrijp wat de bedoeling is, dus heb ik me fijn van de domme gehouden. Ik zat niet echt heel erg hard te wachten op een vrolijke gespierde bana jongen voor mijn tent midden in de nacht. Het dansen had namelijk nogal een uitdagend karakter.
Nu vonden een aantal dames die naast mij stonden, het nogal leuk om mij de hele tijd naar voren te duwen, maar ik heb het allemaal overleefd en het was geweldig leuk! Gewoon ook omdat je wat meer tijd hebt. En omdat we op bezoek mochten bij de koning van het dorp. Geweldig. Een enorm oude man (van 72, wat helemaal niet zo oud is voor onze begrippen, maar hier is dat dus enorm oud) met 6 vrouwen, 20 kinderen en ik geloof niet dat hij heel veel farenji's (buitenlanders dus) had gezien voor ons.
Gelukkig vond hij het ook geweldig om op de foto te gaan, dus ik heb wat geweldige plaatjes van deze held.
Al met al was het behoorlijk bizar, deze week in de Omo Valley. Heel bijzonder, maar het staat allemaal zo ontzettend ver van je af dat je af en toe echt het gevoel hebt in een documentaire te zijn beland. Ben blij dat ik er ben geweest, weet niet of ik er nog een keer naar toe ga.
Maar nu weer terug in Addis en even bedenken hoe ik de noordelijke route ga aanpakken. Als het goed is vertrek ik zondag richitng het noorden richting Bahir Dar, Gondar, de Simien Mountains, Axum en Lalibella. En dan ook nog 2 trekkings erin zien te proppen. Leuke uitdaging weer. :)
Mocht iemand trouwens nog vinden dat ik vreemde en wilde en heftige reizen onderneem; check deze gasten. Jeremy kwam ik tegen in Addis en loopt nu als het goed is door de Danakil Depressie (gekkenwerk als je het mij vraagt!): www.jeremycurl.com
Peter Lei kwamen we tegen op de fiets ergens op een zandpad in de bloody middle of nowhere in Zuid Ethiopie. Hij was al 9 maanden onderweg op de fiets vanuit Kaapstad en onderweg naar Denemarken. Alleen. http://slownomad.wordpress.com
Abonneren op:
Posts (Atom)