Als ik mij over een ding toch wel verbaasd heb afgelopen weken; dan is het dat alles hier eigenlijk altijd wel weer goed komt als je alleen reist. Ik heb wel eens 4 uur zitten wachten op een taxi brousse, om vervolgens ook nog eens over te moeten stappen naar ijn eindbestemming, maar dat kwam helemaal goed! Bij de overstap werd ik netjes naar het juiste busje gedirigeerd dat mij naar het taxi brousse station aan de andere kant van de stad zou brengen en ook daar werd ik weer netjes naar de juiste taxi brousse gedirigeerd en daar kreeg ik na 3 keer wijzen op mijn benen, ook nog eens een plek met beenruimte! Geweldig!
Als je je hotel niet kan vinden, dan is er altijd wel iemand die je daar naar toe wil brengen. Als je baalt omdat een wandeling in een national park wel heel veel gaat kosten (je betaald voor de gids niet per persoon, maar per groep. Je zult begrijpen dat het een stuk voordeliger is om wat reisgenoten te hebben), dan komt daar ineens toch een voordelige oplossing om de hoek kijken. Zit je je te bedenken of het wel verstandig en handig is om 800 km in een taxi brousse te gaan reiwen, dan ontmoet je ineens een chauffeur die jou wel een lift wil geven en dat eigenlijk gewoon doet omdat hij zijn engels wil oefenen en het wel gezellig vind om voor dat lange stuk wat gezelschap te hebben! En dan rij je die 800 km ineens in een hele dikke vette landcruiser en kun je vooral genieten van het gezelschap! Kom je aan bij een bungalow op een paradijselijk strand, is de deur ongeveer op neushoogte en krijg je een veel mooiere bungalow (ook met hogere deur!) voor hetzelfde geld! En zo gaat dat maar door hier.
Gister weer hetzelfde, ik had bedacht dat ik graag naar Andasibe National Park wilde, omdat dat echt heel leuk schijnt te zijn en het redelijk dicht bij de hoofdstad ligt. Ik hoefde slechts 45 minuten te wachten op het vertrek van de taxi brousse, bij het overstappen duurde het ook wel helemaal 5 minuten voordat we verder gingen en ik werd voor de deur van het hotel afgezet. En daar hadden ze dan precies nog 1 kamer over en die kon ik mooi krijgen! En daarnaast kwam ik ook nog een hele gezellige Amerikaanse tegen die in Madagascar is voor haar werk en dus had ik een wandelgenootje voor de wandeling door het park en kon ik mee terug rijden naar Tana!
En het park was ook nog eens heel erg de moeite waard! Geweldig leuk en van dichtbij een aantal Indri Indri's gezien. En daar was zelfs een baby bij die aan het oefenen was met overspringen van tak naar tak! Hoe schattig kan het allemaal worden?!
En hoe kun je nu niet van het land houden!
Nu dus terug in Tana, bijna klaar om terug te vliegen en terugkijkend op een geweldig mooie reis en een geweldig mooi land! Absoluut een aanrader wat mij betreft en ik ga zeker terug om nog een ander stuk van het land te bereizen!
Ik ga binnenkort eens proberen wat foto's te uploaden. Kunnen jullie er ook van meegenieten!
zondag 8 november 2009
zaterdag 7 november 2009
Hotel Le Glacier
Ik ben weer terug in de stad waar ik begonnen ben. Nouja, waar ik geland ben. Heb een lift gekregen in een uitermate relaxte, belachelijk grote Toyota Landcruiser van een hele aardige chauffeur die erg blij was dat hij zijn engels kon oefenen. Een uitstekende win-win situatie dus!
Gisteravond ben ik naar het concert van Manaly in Hotel le Glacier geweest. De concerten hier zijn niet misselijk, want de band begon rond kwart voor 9, Manaly zelf een uur later ofzo en toen ik het om half 1 wel gezien had, waren ze nog steeds bezig! Volgend jaar komt Manaly naar Europa, ga dan zeker proberen om 1 of meerdere concerten mee te pikken.
Maar afijn, het concert was in Hotel Le Glacier. De tent heeft een bedenkelijke reputatie en die is volkomen terecht. Nu kom ik niet zo heel vaak in rare uitgaansgelegenheden, maar dit is echt heel bizar. Aan de ene kant heb je een restaurant, daar heb ik even wat gegeten voor het concert. De andere bezoekers van het restaurant waren mannen van middelbare leeftijd die duidelijk zaten te balen dat ze nog geen vrouw voor de avond hadden gescoord. Het had iets triestigs.
In het bar gedeelte, daar waar het optreden was, was het allemaal nog iets vreemder. De bar zat vol met Malagasy dames die er op hun paasbest uitzagen met 1 doel; een man scoren voor die nacht. Bloedmooie vrouwen, een à anderhalve kop kleiner dan ik ben en uitermate verleidelijk gekleed. En dan zie je weer die mannen van het restaurant binnen komen, op zoek naar een vrouw voor die nacht.
Nu ben ik natuurlijk heel saai en suf en burgerlijk enzo, maar ik vind het echt allemaal heel bizar om te zien. Nu vinden de dames het dan wel weer ontzettend grappig dat er ook een enorme vazaha mee staat te swingen op hun favoriete muziek. Want uiteindelijk was ik daar voor de muziek en die is best leuk (niet altijd, maar vaak wel), en daar kun je best lekker op dansen. Alhoewel het dansen er hier iets anders aan toegaat dan in Nederland, er is "iets" meer lichamelijk contact dan wij gewend zijn. Maar ik moet het de Malagasy mannen nageven, ze hebben bijzonder weinig pogingen ondernomen om aan mij te zitten, dus behalve dat het steeds drukker werd op de dansvloer en dat ik het sfeertje rond middernacht een beetje onprettig begon te vinden, was het een goed feestje! Maar wel een hele bizarre tent. Geloof niet dat het mijn favoriete tent zal worden ooit!
Nog anderhalve dag te gaan hier. Vertrek zo snel voor een tripje naar Andasibe NP om daar morgenochtend een wandeling te kunnen maken en de Indri's te horen.
Gisteravond ben ik naar het concert van Manaly in Hotel le Glacier geweest. De concerten hier zijn niet misselijk, want de band begon rond kwart voor 9, Manaly zelf een uur later ofzo en toen ik het om half 1 wel gezien had, waren ze nog steeds bezig! Volgend jaar komt Manaly naar Europa, ga dan zeker proberen om 1 of meerdere concerten mee te pikken.
Maar afijn, het concert was in Hotel Le Glacier. De tent heeft een bedenkelijke reputatie en die is volkomen terecht. Nu kom ik niet zo heel vaak in rare uitgaansgelegenheden, maar dit is echt heel bizar. Aan de ene kant heb je een restaurant, daar heb ik even wat gegeten voor het concert. De andere bezoekers van het restaurant waren mannen van middelbare leeftijd die duidelijk zaten te balen dat ze nog geen vrouw voor de avond hadden gescoord. Het had iets triestigs.
In het bar gedeelte, daar waar het optreden was, was het allemaal nog iets vreemder. De bar zat vol met Malagasy dames die er op hun paasbest uitzagen met 1 doel; een man scoren voor die nacht. Bloedmooie vrouwen, een à anderhalve kop kleiner dan ik ben en uitermate verleidelijk gekleed. En dan zie je weer die mannen van het restaurant binnen komen, op zoek naar een vrouw voor die nacht.
Nu ben ik natuurlijk heel saai en suf en burgerlijk enzo, maar ik vind het echt allemaal heel bizar om te zien. Nu vinden de dames het dan wel weer ontzettend grappig dat er ook een enorme vazaha mee staat te swingen op hun favoriete muziek. Want uiteindelijk was ik daar voor de muziek en die is best leuk (niet altijd, maar vaak wel), en daar kun je best lekker op dansen. Alhoewel het dansen er hier iets anders aan toegaat dan in Nederland, er is "iets" meer lichamelijk contact dan wij gewend zijn. Maar ik moet het de Malagasy mannen nageven, ze hebben bijzonder weinig pogingen ondernomen om aan mij te zitten, dus behalve dat het steeds drukker werd op de dansvloer en dat ik het sfeertje rond middernacht een beetje onprettig begon te vinden, was het een goed feestje! Maar wel een hele bizarre tent. Geloof niet dat het mijn favoriete tent zal worden ooit!
Nog anderhalve dag te gaan hier. Vertrek zo snel voor een tripje naar Andasibe NP om daar morgenochtend een wandeling te kunnen maken en de Indri's te horen.
dinsdag 3 november 2009
De mannetjes en het paradijs.
De taxi brousse (eigenlijk een camion brousse; een vrachtwagen) naar Ifaty, belandt op een bepaald punt namelijk altijd in het zand. Dat is niet zo heel vreemd, want het zand is daar wel heel erg mul en de vrachwagens zijn wel heel erg zwaar beladen. Niet alleen met passagiers, maar vooral heeeeeeeeeeel erg veel goederen. Maar wat doe je in zo'n geval; de passagiers stappen uit. Alle lokale mensen gaan direct plassen naast de vrachtwagen, al dan niet achter een bosje. Ik als vazaha vind dat natuurlijk niet nodig, ik kijk vooral naar uit welke vrachtwagen ik kom en ga geduldig staan kijken hoe de mannetjes er voor gaan zorgen dat de vrachtwagen weer los komt zodat we verder kunnen. Er worden wat platen onder geschoven, er wordt wat gegraven, maar er worden vooral veel aanwijzingen gegeven. De mannetjes zijn namelijk erg goed in aanwijzingen geven.
Het duurt een uurtje, maar dan is de vrachtwagen los en kunnen we weer verder naar Ifaty.
Dit was niet de eerste ervaring met mannetjes. Mannetjes vind je namelijk op ieder taxi brousse station. Daar proberen ze van alles te regelen voor iedereen die in of uit een taxi brousse wil stappen. Daar verdienen ze namelijk hun geld mee. Je wordt er alleen wel moe van als je door 8 van die mannetjes tegelijk wordt bestormd en ze allemaal tegelijk wat voor je willen gaan regelen, maar jij wilt het eigenlijk zelf regelen.
Niet te moeilijk over doen, altijd zicht houden op je tas (die nemen ze graag mee, want dan volg je ze tenminste) en vriendelijk blijven glimlachen. Dan valt het allemaal best mee.
Maar ik was dus in het paradijs beland; Ifaty. Geweldig mooi. Ik kwam aan bij het hotel en daar heb je dan zo'n mooi doorkijkje door het restaurant richting de palmbomen, de blauwe zee en het witte zand. En toen ze ook nog eens een hele toffe bungalow voor me hadden (eentje waarbij de deurpost niet 10 cm lager was dan mijn lengte) was ik helemaal blij! Ik heb dan ook helemaal niets gedaan in Ifaty. Ik zou gaan snorkelen, maar de man van het snorkelen was de avond ervoor nogal doorgezakt en onvindbaar, dus hij was kwijt. Dan maar met een paar belgen een beetje rondhangen en in de middag met een van de belgen mee naar een dorpje om foto's te maken. Op www.dieveeschamf.com kun je wat voorbeelden vinden van foto's van afrikaanse dorpjes. Ik ga ze dit weekend op groot formaat (7 meter breed is me verteld) bekijken in Antananarivo, maar het is wel heel leuk om te zien hoe zo'n foto tot stand komt. En je komt nog eens ergens waar je anders niet zou komen.
Maar daar ging het niet over. Het ging over het paradijs dat Ifaty heet. Ifaty is mooi en geweldig, zolang je je ogen maar sluit voor alle (kinder)prostitutie die je daar tegen komt.
Op dat geweldige strand lopen bergen kinderen rond die druk bezig zijn met kettingen te verkopen. En massages te geven. En ze willen ook wel meer naar je bungalow voor die massage. En dan willen ze ook wel meer doen. Nu zijn natuurlijk niet alleen kinderen (gelukkig niet), maar het is wel heel schrijnend om het van zo dicht mee te maken. En ik word toch een beetje triest van zo'n mooi meisje dat dat een beetje ongelukkig zit te zijn met zo'n westerse toerist in de hoop dat hij goed betaald die nacht.
De keerzijde van het paradijs dus. Overigens is dit niet typisch Malagasy ofzo, je komt het in heel veel landen tegen, denk maar aan Thailand, de Filipijnen en Cambodja. Alleen zijn dat meestal de oorden die ik vermijd, maar nu dus even niet.
Morgen weer richting het noorden!
Het duurt een uurtje, maar dan is de vrachtwagen los en kunnen we weer verder naar Ifaty.
Dit was niet de eerste ervaring met mannetjes. Mannetjes vind je namelijk op ieder taxi brousse station. Daar proberen ze van alles te regelen voor iedereen die in of uit een taxi brousse wil stappen. Daar verdienen ze namelijk hun geld mee. Je wordt er alleen wel moe van als je door 8 van die mannetjes tegelijk wordt bestormd en ze allemaal tegelijk wat voor je willen gaan regelen, maar jij wilt het eigenlijk zelf regelen.
Niet te moeilijk over doen, altijd zicht houden op je tas (die nemen ze graag mee, want dan volg je ze tenminste) en vriendelijk blijven glimlachen. Dan valt het allemaal best mee.
Maar ik was dus in het paradijs beland; Ifaty. Geweldig mooi. Ik kwam aan bij het hotel en daar heb je dan zo'n mooi doorkijkje door het restaurant richting de palmbomen, de blauwe zee en het witte zand. En toen ze ook nog eens een hele toffe bungalow voor me hadden (eentje waarbij de deurpost niet 10 cm lager was dan mijn lengte) was ik helemaal blij! Ik heb dan ook helemaal niets gedaan in Ifaty. Ik zou gaan snorkelen, maar de man van het snorkelen was de avond ervoor nogal doorgezakt en onvindbaar, dus hij was kwijt. Dan maar met een paar belgen een beetje rondhangen en in de middag met een van de belgen mee naar een dorpje om foto's te maken. Op www.dieveeschamf.com kun je wat voorbeelden vinden van foto's van afrikaanse dorpjes. Ik ga ze dit weekend op groot formaat (7 meter breed is me verteld) bekijken in Antananarivo, maar het is wel heel leuk om te zien hoe zo'n foto tot stand komt. En je komt nog eens ergens waar je anders niet zou komen.
Maar daar ging het niet over. Het ging over het paradijs dat Ifaty heet. Ifaty is mooi en geweldig, zolang je je ogen maar sluit voor alle (kinder)prostitutie die je daar tegen komt.
Op dat geweldige strand lopen bergen kinderen rond die druk bezig zijn met kettingen te verkopen. En massages te geven. En ze willen ook wel meer naar je bungalow voor die massage. En dan willen ze ook wel meer doen. Nu zijn natuurlijk niet alleen kinderen (gelukkig niet), maar het is wel heel schrijnend om het van zo dicht mee te maken. En ik word toch een beetje triest van zo'n mooi meisje dat dat een beetje ongelukkig zit te zijn met zo'n westerse toerist in de hoop dat hij goed betaald die nacht.
De keerzijde van het paradijs dus. Overigens is dit niet typisch Malagasy ofzo, je komt het in heel veel landen tegen, denk maar aan Thailand, de Filipijnen en Cambodja. Alleen zijn dat meestal de oorden die ik vermijd, maar nu dus even niet.
Morgen weer richting het noorden!
Abonneren op:
Posts (Atom)