Over aandacht heb ik hier niet te klagen. Kinderen die naar je zwaaien, kinderen die naar je roepen, mannen die aandacht van je willen en iedereen die je aanstaart. Ik vraag me af of ik er ooit aan zal gaan wennen.
In de tussentijd probeer ik zo vriendelijk mogelijk te blijven en is de vriendelijke doch hopelijk enigszins afstandelijke glimlach niet meer van mijn gezicht af te krijgen. Ik heb mijn koninklijke zwaai verder geperfectioneerd (erg handig als je moet zwaaien vanuit auto's of bussen naar kinderen langs de weg).
En soms willen kinderen je dingen verkopen. Zakdoekjes ofzo (erg fijn want het is wel heel erg extreem stoffig hier!). Of kauwgum. En ze spreken best 3 woorden engels. En ze willen ook een pen van je. En ze lopen graag heel ver met je mee terwijl ze tegen je aanpraten. :D
De tactiek die je hier het beste kunt toepassen is afleiden en van onderwerp veranderen. Bijvoorbeeld vragen of ze een pen voor je hebben. Of beginnen over school. Of vragen waar ze vandaan komen. Werkt eigenlijk altijd. :)
Iets moeilijker zijn de mannen. Die vinden enigszins blonde vrouwen namelijk reuze interessant. Vooral als ze alleen reizen, lang zijn en borsten en billen hebben. Dus zo af en toe krijg ik een aanbod van een man die "fun" met me wil hebben. Of meer zoekt achter mijn (volgens mij) normale gedrag.
Nouja, komt allemaal wel goed. Ook met een glimlach kan ik ze altijd nog afwijzen en anders win ik het fysiek nog wel van ze. :P
De afgelopen week weer veel gedaan. :) Na Addis Abeba ben ik naar Bahir Dar gegaan. Het zou natuurlijk leuk zijn als ik nu hele dramatische verhalen zou vertellen over de busreis, maar die was uitermate relaxt. Sky Bus heeft namelijk hele relaxte touringcars rijden. Met airco. En beenruimte enzo. En dat was bijzonder goed te doen.
Maar in Bahir Dar heb je Lake Tana en de bron van de Nijl. Of van de Blauwe Nijl, dat kan ook. En bij dat meer, daar heb je hele mooie toffe kloosters waar je naar toe kunt. En dat was ook wel weer heel erg leuk eigenlijk. met een stuk of 10 toeristen in een bootje naar de kloosters varen en je daar verbazen over het feit dat een klooster gemaakt van hout en modder en stro gewoon al meer dan 200 jaar bljft staan. Maar de schilderingen in die kloosters, ik was echt serieus onder de indruk! Zo onwijs mooi!
En natuurlijk dan ook nog de monnik die op zijn gemaak gaat bladeren in een 800 jaar oud boek om iets op te zoeken. 10 toeristen in shock, en die man maar zoeken! Geweldig!
Na Bahir Dar doorgegaan naar Gondar. Met een minibus deze keer. En weer geen dramatische verhalen. Want het ding reed gewoon, was niet overvol en er was ook nog beenruimte! Onvoorstelbaar!
In Gondar heb ik samen met een Nederlander, een Egyptische, een Oostenrijker en een Amerikaan een wandeling in de Simien mountains geregeld. Nu ben ik niet de allerbeste klimmer (understatement!) en is het op 3500 meter niet veel beter. Maar het was wel mooi. En 's nachts gruwelijk koud.
Voor het drama zijn we wel met de langzaamste 4x4 van Ethiopie van en naar het national park gereden. Maar verder was het tof! Vooral het gezelschap was erg tof. :)
Ondertussen ben ik al 2 weken onderwerg en weet ik ook hoe de laatste 2 weken eruit gaan zien. Morgen vertrek ik naar Bahir Dar (alweer), daar krijg ik zondag een lift naar het begin van de Tesfa Trekking (http://www.tesfatours.com/) en daar ga ik dan 4 dagen in de buurt bij Lalibella lopen. Daar kom ik dan de 30e aan en blijf ik tot in het nieuwe jaar. Daarna nog een stuk naar boven richting Axum en dan de 6e weer naar Addis om te voorkomen dat ik ergens vast zit tijdens het Ethiopische kerst. :)
Fijne feestdagen vanuit Ethiopie!
vrijdag 24 december 2010
vrijdag 17 december 2010
Alsof je in een documentaire bent beland....
De eerste week van mijn verblijf in Ethiopie heb ik in het zuiden van het land doorgebracht; in de Omo Valley. De Omo Valley is interessant omdat daar de tijd stil lijkt te hebben gestaan bij de stammen die daar leven. De manier waarop ze leven is al duidezenden jaren hetzelfde. En als toerist kun je dan een 4x4 huren en er een kijkje gaan nemen.
Ik heb er toch best nog wel lang over getwijfeld of ik wel of niet naar het zuiden zou gaan. Aan de ene kant is het onwijs tof om te zien hoe die stammen leven en levert het vast de meest geweldige plaatjes op. Aan de andere kant is het net alsof je naar een dierentuin gaat, alleen ga je dan geen dieren kijken maar mensen. Hele nare gedachte eigenlijk. En nu ik terug ben, weet ik nog steeds niet wat ik er van moet vinden.
Ik vertrok vorige week zaterdag met Abraham (volgens Lonely Planet de beste chauffeur van Ethiopie), zijn broer Jared die in de VS woont maar hier op vakantie was, diens (tijdelijke) vriendinnetje Banshie (ofzo) en Dani (een vrolijke spanjaard), richting het zuiden. Leuke mensen! Heel belangrijk, want je hangt een week lang met ze rond, waarvan het grootste deel in een auto.
Het landschap van Ethiopie is mooi, er is weinig wildlife te zien (maar daarvoor ga je dan ook niet naar Ethiopie), maar het werd pas bijzonder toen we stopten bij een aantal marktjes. Heel veel mensen leven nog op een traditionele manier en kleden zich dus ook op een traditionele manier (denk aan dingen met kralen, bijzondere haardrachten en een paar lappen leer die volstaan als kleding). En als je dan op zo'n stoffige markt loopt, waar normaal geen enkele toerist stopt, dan vind ik het helemaal geweldig!
Waar ik meer moeite mee had was de Bull jumping ceremonie bij de Hamer stam. Bij deze ceremonie moet een jongen zijn mannelijkheid bewijzen door op een koe te springen en vervolgens over nog 10 koeien te rennen. En dit dan een keer of 6 achter elkaar. Als hij die heeft volbracht, mag hij een vrouw uitzoeken en krijgt hij bij een volgende ceremonie respect van alle vrouwen die zich dan aanbieden en dan mag hij hun met takken slaan. Tot bloedens toe. Best lelijke littekens krijg je daar van, maar dat is dan ook wel weer een soort van ere-litteken.
Afijn, met mijn westerse standaarden, vond ik het maar moeilijk te bevatten. Deze cultuur en wat deze mensen doen staat zo ontzettend ver af van onze westerse cultuur, dat je gewoon het gevoel hebt dat je in een documentaire bent beland.
Ook bizar was een bezoek aan de Mursi stam. De stam waarbij de vrouwen schotels in hun lippen hebben. En schotels in hun oorlellen. Als je daar aankomt bij een dorp, word je gelijk door alle inwoners van het dorp bestormd en willen ze geld van je zien in ruil voor foto's.
Ik vond het maar bedreigend. En heel bizar. Zoals wij aan ons haar staan te plukken uit verveling, zo staan de meisjes (vrouwen zijn het vaak nog niet eens, die schotel wordt er vrij vroeg ingeramd namelijk!) aan hun bungelende lip te plukken.
Je wordt er bijna misselijk van. :(
Hoogtepunt van de trip was wat mij betreft het bezoek aan de Bana stam. Daar waren we te gast bij een familie die Abraham goed kende en daar waren we niet de toeristen die even snel foto's kwamen maken. Deze mensen vonden het gewoon onwijs tof dat wij op bezoek kwamen en hebben voor ons een feest georganiseerd met 2 vers geslachte geiten. Ja, tuurlijk mocht je daar ook foto's van maken.
En ze gingen ook voor ons dansen. En we mochten ook meedoen. Nu ben ik natuurlijk extreem goed in doen alsof ik niet begrijp wat de bedoeling is, dus heb ik me fijn van de domme gehouden. Ik zat niet echt heel erg hard te wachten op een vrolijke gespierde bana jongen voor mijn tent midden in de nacht. Het dansen had namelijk nogal een uitdagend karakter.
Nu vonden een aantal dames die naast mij stonden, het nogal leuk om mij de hele tijd naar voren te duwen, maar ik heb het allemaal overleefd en het was geweldig leuk! Gewoon ook omdat je wat meer tijd hebt. En omdat we op bezoek mochten bij de koning van het dorp. Geweldig. Een enorm oude man (van 72, wat helemaal niet zo oud is voor onze begrippen, maar hier is dat dus enorm oud) met 6 vrouwen, 20 kinderen en ik geloof niet dat hij heel veel farenji's (buitenlanders dus) had gezien voor ons.
Gelukkig vond hij het ook geweldig om op de foto te gaan, dus ik heb wat geweldige plaatjes van deze held.
Al met al was het behoorlijk bizar, deze week in de Omo Valley. Heel bijzonder, maar het staat allemaal zo ontzettend ver van je af dat je af en toe echt het gevoel hebt in een documentaire te zijn beland. Ben blij dat ik er ben geweest, weet niet of ik er nog een keer naar toe ga.
Maar nu weer terug in Addis en even bedenken hoe ik de noordelijke route ga aanpakken. Als het goed is vertrek ik zondag richitng het noorden richting Bahir Dar, Gondar, de Simien Mountains, Axum en Lalibella. En dan ook nog 2 trekkings erin zien te proppen. Leuke uitdaging weer. :)
Mocht iemand trouwens nog vinden dat ik vreemde en wilde en heftige reizen onderneem; check deze gasten. Jeremy kwam ik tegen in Addis en loopt nu als het goed is door de Danakil Depressie (gekkenwerk als je het mij vraagt!): www.jeremycurl.com
Peter Lei kwamen we tegen op de fiets ergens op een zandpad in de bloody middle of nowhere in Zuid Ethiopie. Hij was al 9 maanden onderweg op de fiets vanuit Kaapstad en onderweg naar Denemarken. Alleen. http://slownomad.wordpress.com
Ik heb er toch best nog wel lang over getwijfeld of ik wel of niet naar het zuiden zou gaan. Aan de ene kant is het onwijs tof om te zien hoe die stammen leven en levert het vast de meest geweldige plaatjes op. Aan de andere kant is het net alsof je naar een dierentuin gaat, alleen ga je dan geen dieren kijken maar mensen. Hele nare gedachte eigenlijk. En nu ik terug ben, weet ik nog steeds niet wat ik er van moet vinden.
Ik vertrok vorige week zaterdag met Abraham (volgens Lonely Planet de beste chauffeur van Ethiopie), zijn broer Jared die in de VS woont maar hier op vakantie was, diens (tijdelijke) vriendinnetje Banshie (ofzo) en Dani (een vrolijke spanjaard), richting het zuiden. Leuke mensen! Heel belangrijk, want je hangt een week lang met ze rond, waarvan het grootste deel in een auto.
Het landschap van Ethiopie is mooi, er is weinig wildlife te zien (maar daarvoor ga je dan ook niet naar Ethiopie), maar het werd pas bijzonder toen we stopten bij een aantal marktjes. Heel veel mensen leven nog op een traditionele manier en kleden zich dus ook op een traditionele manier (denk aan dingen met kralen, bijzondere haardrachten en een paar lappen leer die volstaan als kleding). En als je dan op zo'n stoffige markt loopt, waar normaal geen enkele toerist stopt, dan vind ik het helemaal geweldig!
Waar ik meer moeite mee had was de Bull jumping ceremonie bij de Hamer stam. Bij deze ceremonie moet een jongen zijn mannelijkheid bewijzen door op een koe te springen en vervolgens over nog 10 koeien te rennen. En dit dan een keer of 6 achter elkaar. Als hij die heeft volbracht, mag hij een vrouw uitzoeken en krijgt hij bij een volgende ceremonie respect van alle vrouwen die zich dan aanbieden en dan mag hij hun met takken slaan. Tot bloedens toe. Best lelijke littekens krijg je daar van, maar dat is dan ook wel weer een soort van ere-litteken.
Afijn, met mijn westerse standaarden, vond ik het maar moeilijk te bevatten. Deze cultuur en wat deze mensen doen staat zo ontzettend ver af van onze westerse cultuur, dat je gewoon het gevoel hebt dat je in een documentaire bent beland.
Ook bizar was een bezoek aan de Mursi stam. De stam waarbij de vrouwen schotels in hun lippen hebben. En schotels in hun oorlellen. Als je daar aankomt bij een dorp, word je gelijk door alle inwoners van het dorp bestormd en willen ze geld van je zien in ruil voor foto's.
Ik vond het maar bedreigend. En heel bizar. Zoals wij aan ons haar staan te plukken uit verveling, zo staan de meisjes (vrouwen zijn het vaak nog niet eens, die schotel wordt er vrij vroeg ingeramd namelijk!) aan hun bungelende lip te plukken.
Je wordt er bijna misselijk van. :(
Hoogtepunt van de trip was wat mij betreft het bezoek aan de Bana stam. Daar waren we te gast bij een familie die Abraham goed kende en daar waren we niet de toeristen die even snel foto's kwamen maken. Deze mensen vonden het gewoon onwijs tof dat wij op bezoek kwamen en hebben voor ons een feest georganiseerd met 2 vers geslachte geiten. Ja, tuurlijk mocht je daar ook foto's van maken.
En ze gingen ook voor ons dansen. En we mochten ook meedoen. Nu ben ik natuurlijk extreem goed in doen alsof ik niet begrijp wat de bedoeling is, dus heb ik me fijn van de domme gehouden. Ik zat niet echt heel erg hard te wachten op een vrolijke gespierde bana jongen voor mijn tent midden in de nacht. Het dansen had namelijk nogal een uitdagend karakter.
Nu vonden een aantal dames die naast mij stonden, het nogal leuk om mij de hele tijd naar voren te duwen, maar ik heb het allemaal overleefd en het was geweldig leuk! Gewoon ook omdat je wat meer tijd hebt. En omdat we op bezoek mochten bij de koning van het dorp. Geweldig. Een enorm oude man (van 72, wat helemaal niet zo oud is voor onze begrippen, maar hier is dat dus enorm oud) met 6 vrouwen, 20 kinderen en ik geloof niet dat hij heel veel farenji's (buitenlanders dus) had gezien voor ons.
Gelukkig vond hij het ook geweldig om op de foto te gaan, dus ik heb wat geweldige plaatjes van deze held.
Al met al was het behoorlijk bizar, deze week in de Omo Valley. Heel bijzonder, maar het staat allemaal zo ontzettend ver van je af dat je af en toe echt het gevoel hebt in een documentaire te zijn beland. Ben blij dat ik er ben geweest, weet niet of ik er nog een keer naar toe ga.
Maar nu weer terug in Addis en even bedenken hoe ik de noordelijke route ga aanpakken. Als het goed is vertrek ik zondag richitng het noorden richting Bahir Dar, Gondar, de Simien Mountains, Axum en Lalibella. En dan ook nog 2 trekkings erin zien te proppen. Leuke uitdaging weer. :)
Mocht iemand trouwens nog vinden dat ik vreemde en wilde en heftige reizen onderneem; check deze gasten. Jeremy kwam ik tegen in Addis en loopt nu als het goed is door de Danakil Depressie (gekkenwerk als je het mij vraagt!): www.jeremycurl.com
Peter Lei kwamen we tegen op de fiets ergens op een zandpad in de bloody middle of nowhere in Zuid Ethiopie. Hij was al 9 maanden onderweg op de fiets vanuit Kaapstad en onderweg naar Denemarken. Alleen. http://slownomad.wordpress.com
woensdag 19 mei 2010
Zo wil ik ook 78 worden!
Soms kom je tijdens het reizen ineens geweldige personen tegen. En nu in Roemenie ben ik een geweldige Engelse dame tegengekomen: Pat.
Pat is 78 en geniet van het leven. Dat straalt ze dan ook uit. Pat is onderweg naar Varna in Bulgarije omdat ze daar een week lang mee gaat zeilen met een Tall Ship (zo'n VOC schip zeg maar). Want dat had ze wel vaker gedaan en een vriendin van haar ging ook en die had gezegd dat ze ook moest gaan omdat het zo leuk was. Dus Pat had zich aangemeld en schrok zich vervolgens helemaal wild van de verzekeringskosten die ze nog even op moest hoesten. Maar afijn, dat mocht de pret niet drukken en Pat is onderweg naar Varna. Per trein. Want dat is leuk.
Overal overnacht ze in hostels in slaapzalen en ze heeft de meest geweldige verhalen te vertellen. Over eersteklas treinreizen (die om de een of andere mysterieuze reden goedkoper waren dan tweedeklas!), over haar reis naar Borneo per boot in 1958 (!) toen haar man werkte voor Royal Dutch Shell (inclusief geweldig mooie bekakte uitspraak die daarbij hoort) en over mensen die ze tegen kwam bij haar reizen en haar kinderen die de vraag krijgen waar hun moeder nu weer uithangt etcetera. En over hoe ontzettend vervelend het wel niet is dat ze na een week op een een zeilschip ook nog eens terug naar huis moet vanuit Istanbul.
Maar alles gebeurt dus met een grote grijns en ontzettend veel plezier. Op deze manier wil ik ook graag 78 worden en er met mijn rugzak/rolkoffer op uittrekken en nog meer van de wereld zien. :)
Pat is 78 en geniet van het leven. Dat straalt ze dan ook uit. Pat is onderweg naar Varna in Bulgarije omdat ze daar een week lang mee gaat zeilen met een Tall Ship (zo'n VOC schip zeg maar). Want dat had ze wel vaker gedaan en een vriendin van haar ging ook en die had gezegd dat ze ook moest gaan omdat het zo leuk was. Dus Pat had zich aangemeld en schrok zich vervolgens helemaal wild van de verzekeringskosten die ze nog even op moest hoesten. Maar afijn, dat mocht de pret niet drukken en Pat is onderweg naar Varna. Per trein. Want dat is leuk.
Overal overnacht ze in hostels in slaapzalen en ze heeft de meest geweldige verhalen te vertellen. Over eersteklas treinreizen (die om de een of andere mysterieuze reden goedkoper waren dan tweedeklas!), over haar reis naar Borneo per boot in 1958 (!) toen haar man werkte voor Royal Dutch Shell (inclusief geweldig mooie bekakte uitspraak die daarbij hoort) en over mensen die ze tegen kwam bij haar reizen en haar kinderen die de vraag krijgen waar hun moeder nu weer uithangt etcetera. En over hoe ontzettend vervelend het wel niet is dat ze na een week op een een zeilschip ook nog eens terug naar huis moet vanuit Istanbul.
Maar alles gebeurt dus met een grote grijns en ontzettend veel plezier. Op deze manier wil ik ook graag 78 worden en er met mijn rugzak/rolkoffer op uittrekken en nog meer van de wereld zien. :)
dinsdag 18 mei 2010
Een muzikale trip down memory lane
Soms kom je in landen waar het allemaal wat anders loopt op muzikaal gebied dan je gewend bent. Zo hing Boedapest vol met posters van Vaya Con Dios en Los Lobos die de stad allemaal aan zouden doen. Ik wist niet eens dat ze nog bestonden. Laat staan dat ik nog had verwacht dat ze nog zouden optreden.
Verder hoor je eigenlijk alleen maar overal oude liedjes. Was ik in een bar in Cluj, hoor je er echt alleen maar top 2000 liedjes voorbij komen. Met als geweldig dieptepunt het wanstaltige Wind of Change van de Scorpions. Maar toen ik daar mijn beklag overdeed bij een Ierse die het hostel in Sibiu runt, werd me verteld dat het overal dramatisch is met de muziekkeuze en dat ze gewoon een tijdje zijn blijven hangen.
In Roemenie hoor je overal in alle bussen dezelfde radiozender. En op diezelfde radiozender (de Sky Radio van Roemenie), hoor je steeds een radiospotje van Jon Secada voorbij komen. Kennen we hem nog? Die amerikaanse zanger die ergens in de jaren 90 een hitje had met Just another day without you?! Ja die! De held komt binnenkort optreden in Bucharest. En om het nog iets leuker te maken: hij komt er morgen optreden. Dus ik kan er nog eens gewoon naar toe! Dat zou bijn heel erg tof zijn. Maar ik twijfel nog een beetje, gewoon omdat het ook wel heel erg leuk is om naar de opera te gaan. :)
Het resultaat zal ik nog wel laten weten.
Het is een fascinerend land in muzikaal opzicht! Maar dat maakt het alleen maar leuker!
Verder hoor je eigenlijk alleen maar overal oude liedjes. Was ik in een bar in Cluj, hoor je er echt alleen maar top 2000 liedjes voorbij komen. Met als geweldig dieptepunt het wanstaltige Wind of Change van de Scorpions. Maar toen ik daar mijn beklag overdeed bij een Ierse die het hostel in Sibiu runt, werd me verteld dat het overal dramatisch is met de muziekkeuze en dat ze gewoon een tijdje zijn blijven hangen.
In Roemenie hoor je overal in alle bussen dezelfde radiozender. En op diezelfde radiozender (de Sky Radio van Roemenie), hoor je steeds een radiospotje van Jon Secada voorbij komen. Kennen we hem nog? Die amerikaanse zanger die ergens in de jaren 90 een hitje had met Just another day without you?! Ja die! De held komt binnenkort optreden in Bucharest. En om het nog iets leuker te maken: hij komt er morgen optreden. Dus ik kan er nog eens gewoon naar toe! Dat zou bijn heel erg tof zijn. Maar ik twijfel nog een beetje, gewoon omdat het ook wel heel erg leuk is om naar de opera te gaan. :)
Het resultaat zal ik nog wel laten weten.
Het is een fascinerend land in muzikaal opzicht! Maar dat maakt het alleen maar leuker!
vrijdag 14 mei 2010
Regen en opera!
Budapest is een mooie stad. Veel te mooi om er slechts 1 dag doorheen te racen. Maar als je eigenwijs bent en toch nog een keer naar Sziget wilt in Budapest, dan kun je je bezoek de eerste keer best tot 1 dag beperken.
Dus dan doe je in de ochtend een Free Guided Walking tour, de handigste manier om een stad te leren kennen omdat je in 3 uur tijd op de hoogtepunten wordt gewezen en heel veel dingen ziet en hoort die je anders niet zou horen), in de middag dwaal je een beetje rond en regel je je treinkaartje naar de volgende bestemming voor de volgende dag, en in de avond ga je naar de opera. Gewoon omdat de staatsopera van Budapest geweldig mooi is en omdat het altijd mooi en bijzonder is om naar een opera toe te gaan. Gelukkig had ik ook nog eens het geluk om een opera te treffen die 4 (!) uur duurt en dus heb ik heerljk opgevouwen gezeten met een kaartje van 5 euro en begreep ik helemaal niets van het verhaal. Maar het was wel mooi. Mocht je geinteresseerd zijn: dit is het verhaal
Hoogtepunt: Toen het koor van zeker 60 (!) man/vrouw op het podium stond.
Dieptepunt: Die ontzettend harde regenbui van vanmiddag, die me dankzij mn hema paraplu niet helemaal zeiknat kreeg'
Leuke stad dat Budapest, zeker voor herhaling vatbaar.
Morgen naar Sibiu en Sibiu Jazz in Roemenie!
Dus dan doe je in de ochtend een Free Guided Walking tour, de handigste manier om een stad te leren kennen omdat je in 3 uur tijd op de hoogtepunten wordt gewezen en heel veel dingen ziet en hoort die je anders niet zou horen), in de middag dwaal je een beetje rond en regel je je treinkaartje naar de volgende bestemming voor de volgende dag, en in de avond ga je naar de opera. Gewoon omdat de staatsopera van Budapest geweldig mooi is en omdat het altijd mooi en bijzonder is om naar een opera toe te gaan. Gelukkig had ik ook nog eens het geluk om een opera te treffen die 4 (!) uur duurt en dus heb ik heerljk opgevouwen gezeten met een kaartje van 5 euro en begreep ik helemaal niets van het verhaal. Maar het was wel mooi. Mocht je geinteresseerd zijn: dit is het verhaal
Hoogtepunt: Toen het koor van zeker 60 (!) man/vrouw op het podium stond.
Dieptepunt: Die ontzettend harde regenbui van vanmiddag, die me dankzij mn hema paraplu niet helemaal zeiknat kreeg'
Leuke stad dat Budapest, zeker voor herhaling vatbaar.
Morgen naar Sibiu en Sibiu Jazz in Roemenie!
woensdag 12 mei 2010
Regen regen regen regen regen
Er wordt regen voorspeld in Oost Europa. Ook zon. Maar volgens de voorspellingen verdwijnt de zon ongeveer 1 dag voor mijn aankomst in een plaats en reist de regen fijn met me mee.
Maar ik ben voorbereid. Na een uitermate frustrerende ervaring een jaar of 10 terug in Zuid Spanje toen ik te eigenwijs was om een paraplu te kopen, geen regenjas bij me had en een keer of 20 ben natgeregend, heb ik nu wèl een regenjas en een paraplu ingepakt.
Nouja, dan word ik maar nat. Het word vast leuk. En musea en opera gebouwen zijn toch wel overdekt, dus dan komt het vast toch goed.
Nog 2,5 uur werken en dan ga ik naar Schiphol om daar weer gewoon ouderwets in te checken. Ik vlieg namelijk met Malev en dan kun je niet altijd online inchecken. Om de een of andere mysterieuze reden.
Maar ik ben voorbereid. Na een uitermate frustrerende ervaring een jaar of 10 terug in Zuid Spanje toen ik te eigenwijs was om een paraplu te kopen, geen regenjas bij me had en een keer of 20 ben natgeregend, heb ik nu wèl een regenjas en een paraplu ingepakt.
Nouja, dan word ik maar nat. Het word vast leuk. En musea en opera gebouwen zijn toch wel overdekt, dus dan komt het vast toch goed.
Nog 2,5 uur werken en dan ga ik naar Schiphol om daar weer gewoon ouderwets in te checken. Ik vlieg namelijk met Malev en dan kun je niet altijd online inchecken. Om de een of andere mysterieuze reden.
dinsdag 27 april 2010
Nieuw jaar, nieuwe reizen!
Het jaar is alweer even oud en de eerste reis van dit jaar is geboekt! Binnenkort vertrek ik richting het Oostblok. Gewoon omdat het kan. :)
Ik vlieg 12 mei aan het einde van de dag naar Boedapest. Daar blijf ik dan een dag en dan ga ik door naar Roemenië. Eerst een dagje/avondje naar een Jazzfestival in Sibiu, dan naar het kasteel van Graaf Dracula in Brasov en vervolgens naar Boekarest. Rondjes rennen om het volkspaleis, het op 1 na grootste gebouw ter wereld wat Roemenië onder Ceaucescue tijdens de bouw tot de financiële rand van de afgrond dreef!
Vervolgens ga ik nog naar Bulgarije. Beetje rondkijken in Sofia en misschien ook nog even naar Plovdiv.
Goh, dat zijn toch wel een hele hoop plaatsen waar ik werkelijk niets van af weet! Ok, ik weet dat een dag veel en veel te kort is voor Boedapest, maar daar ga ik nog wel een keertje heen. Dus dat komt wel goed. :) En verder geen idee wat ik ga doen en hoe het gaat zijn daar. Maar leuk wordt het toch wel.
Heb er zin in en zal proberen een paar verhaaltjes hier te posten. :)
Ik vlieg 12 mei aan het einde van de dag naar Boedapest. Daar blijf ik dan een dag en dan ga ik door naar Roemenië. Eerst een dagje/avondje naar een Jazzfestival in Sibiu, dan naar het kasteel van Graaf Dracula in Brasov en vervolgens naar Boekarest. Rondjes rennen om het volkspaleis, het op 1 na grootste gebouw ter wereld wat Roemenië onder Ceaucescue tijdens de bouw tot de financiële rand van de afgrond dreef!
Vervolgens ga ik nog naar Bulgarije. Beetje rondkijken in Sofia en misschien ook nog even naar Plovdiv.
Goh, dat zijn toch wel een hele hoop plaatsen waar ik werkelijk niets van af weet! Ok, ik weet dat een dag veel en veel te kort is voor Boedapest, maar daar ga ik nog wel een keertje heen. Dus dat komt wel goed. :) En verder geen idee wat ik ga doen en hoe het gaat zijn daar. Maar leuk wordt het toch wel.
Heb er zin in en zal proberen een paar verhaaltjes hier te posten. :)
Abonneren op:
Posts (Atom)