300 kilo hout, dat is er voor nodig om mij (Lianne dus) te verbranden. Een gemiddelde Indieer zou zo'n 200 kilo hout verstoken bij een crematie, maar ik ben een kop groter en daar is dus veel meer hout voor nodig.
Sowieso ben ik een kop groter dan de gemiddelde Indieer en dan is Linda blond en dus zijn we een lekker opvallend duo. Alhoewel vast iedere tourist een opvallende verschijning is. Je wordt continu nageroepen door kinderen en af en toe voel je je net de koningin; vooral veel zwaaien en glimlachen. Dat glimlachen helpt trouwens ook redelijk goed om mensen weg te sturen. Vooral noodzakelijk bij fietsriksja's, motorriksja's en winkeleigenaren. Wel vemoeiend trouwens.
We hebben echt heel erg genoten van Varanasi. Het is chaotisch, druk, religieus en helemaal geweldig. We hebben nog een stuk langs de rivier gelopen, geen bad genomen in de Ganges (er zijn natuurlijk voor ons ook grenzen!), en ons heerlijk verwonderd over al het moois van de stad.
Ok, er zijn ook minder mooie dingen. De chaos is soms vermakelijk, soms verschrikkelijk. De mensen zijn vriendelijk, maar je weet nooit wat ze willen en ze willen altijd wat. De ranzigheid valt ons eigenlijk wel mee. Maar misschien zijn we allebei al het nodige gewend. We zijn in ieder geval allebei al verliefd geworden op het land.
Na een paar bijzondere dagen in Varnasi zijn we gisteravond vertrokken naar Khajurao en daar zijn we na een flinke reis van een uurtje of 14 terecht gekomen. En nu zijn we allebei verkouden en moe, maar we vinden het nog steeds geweldig.
Foto's maken gaat trouwens erg goed. De tussenstand staat op 400 geloof ik. Filmpjes heb ik ook al gemaakt, ga ik ooit wel een keer online gooien. :)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten